De Bomen door het Bosch

De kortste dag van het jaar en de terugkeer van het licht

Het is de kortste dag van het jaar. De ogen van de reiziger moeten even wennen aan het schemerlicht in de duisternis. Zijn reis door het ongerepte woud en zijn vele vragen over het leven hebben hem tot hier gebracht.

De Grote Beer lijkt gevaarlijk, maar het dier laat hem dichterbij komen. Alsof het wil zeggen dat hij zijn moed moet tonen om verder te mogen. Het dier zegt niets, maar toch klinkt zijn stem in zijn hoofd:

"Dit is de plek, reiziger, waar de wetten van de natuur gelden. Hier word je niet gewogen over goed of fout. Dit is de tombe waar het vlees van je botten zal vallen. De tijd van naakte eerlijkheid. Je hoop en je angsten zullen met je laatste adem wegzinken. Hier mag je je lasten loslaten. Fouten van anderen vergeven - en die van jezelf ook. Alles is vergeven, maar niets is vergeten. Kom, ga naar binnen...

Gebruik deze tijd om stil te zijn. Overdenk je ervaringen in het ongerepte woud. Leer begrijpen wat haar boodschap is... Trek je terug... Vernieuw je krachten... Mediteer en reflecteer... Je hoeft even niets... Rust... En zoals een kind in de buik van haar moeder groeit, zo zul jij in wijsheid groeien in de baarmoeder van de aarde."

De reiziger haalt diep adem, raapt zichzelf bij elkaar, en gaat de grot binnen.

Vage schaduwen tekenen zich af in het binnenste van de aarde. Hier liggen alle antwoorden op zijn vele vragen, zo is hem verteld. Hij is benieuwd... Hij steekt zijn fakkel aan. De vlammen laten de schaduwen op de muren dansen. Rotstekeningen van wit krijt steken schril af tegen het zwarte steen. Terwijl hij dieper de grot in loopt vertellen de wanden het verhaal:

Afbeeldingen van gewassen en zaden onder de grond. Koning Winter komt aanrijden en stelt de wereld bloot aan ijzige vorst. De zaden sterven af en wat niet meer nodig is wordt opgeruimd. En aan het einde komt de zon weer terug en daarmee de lente. De tijd in het duister onder de grond is nodig, zodat daarna het licht en nieuw leven kunnen ontstaan.

De reiziger bedenkt zich: Wat zijn mijn plannen en zaden voor het aankomende jaar? Wat moet ik opruimen en achter me laten, zodat ik ruimte krijg voor nieuwe dingen?

Hij gaat zitten en beseft dat hij voorlopig nog wel even in deze grot zal blijven...

-+-+-+-

Ik wens je diepzinnige en gezellige feestdagen met iedereen de je lief is.

Geïnspireerd op A Year In The Wildwood van Alison Cross en John Matthews


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Geen opmerkingen:

Een reactie posten