De Bomen door het Bosch

De kortste dag van het jaar en de terugkeer van het licht

Het is de kortste dag van het jaar. De ogen van de reiziger moeten even wennen aan het schemerlicht in de duisternis. Zijn reis door het ongerepte woud en zijn vele vragen over het leven hebben hem tot hier gebracht.

De Grote Beer lijkt gevaarlijk, maar het dier laat hem dichterbij komen. Alsof het wil zeggen dat hij zijn moed moet tonen om verder te mogen. Het dier zegt niets, maar toch klinkt zijn stem in zijn hoofd:

"Dit is de plek, reiziger, waar de wetten van de natuur gelden. Hier word je niet gewogen over goed of fout. Dit is de tombe waar het vlees van je botten zal vallen. De tijd van naakte eerlijkheid. Je hoop en je angsten zullen met je laatste adem wegzinken. Hier mag je je lasten loslaten. Fouten van anderen vergeven - en die van jezelf ook. Alles is vergeven, maar niets is vergeten. Kom, ga naar binnen...

Als je aan de kalkoen vraagt wat er op het kerstmenu komt...


Het was elk jaar hetzelfde drama. Ze noemden het "The most wonderful time of the year", maar Kalkoen dacht daar anders over. Binnenkort zou de boer weer op de staldeur kloppen met die ene vraag: Wie van jullie komt er dit jaar op het kerstmenu?