De Bomen door het Bosch

Elk Einde is een Nieuw Begin

Je was op weg naar je afspraak toen je stierf.

Het was niet spectaculair of bijzonder en je had het zelf niet eens door. Het was een snelle pijnloze dood. Je voelde een hartklopping, je haalde geschokt adem en je greep naar je borstkas. Dat was het. Je hart stopte gewoon. Je blies je laatste adem uit, je lichamelijke ogen vielen dicht, en je spirituele ogen gingen open.

En toen zag je mij.

"W... wat gebeurt er?" vroeg je aarzelend.

"O, je bent zojuist gestorven." zei ik. Er omheen draaien had geen zin.

"Ik... ben dood?" Je trok wit weg.

"Ja, maar dat geeft niet. Iedereen gaat dood." zei ik geruststellend.

"Maar... hoe...?"

"O gewoon, een normale hartstilstand. Het overkomt de besten. Je hebt geluk gehad. Je had een kwaal onder de leden en je zou snel aftakelen. Onomkeerbaar. Ze zouden je nog jaren in leven hebben gehouden. Als een kasplantje. Geloof me, je bent beter af zo."

"Oké..." Je schoot in de stress. "En mijn werk dan?! Ik heb nog zoveel te doen!".

"Dat gaat niet meer gebeuren. Maar maak je niet druk, dat zijn kleinigheden. Ze redden het wel zonder jou. Begraafplaatsen liggen vol met mensen die dachten dat ze onmisbaar waren. Uiteindelijk draait de wereld gewoon door."

"En mijn huis dan?! Mijn spullen!" klonk je nu in paniek.

"Sorry, maar die doen er nu niet meer toe. Ze vinden er wel een bestemming voor. Je denkt nu misschien dat dat een ramp is, maar wees gerust, je hebt ze niet meer nodig. Wat je nog wel hebt is veel waardevoller. En het is nodig om af en toe op te ruimen. Herfst en de winter maken ruimte voor nieuwe dingen."

Je keek om je heen "Waar zijn we? Is dit de hemel? De hel?!"

"Hmmm nee." zei ik monotoon "Deze plek heeft veel namen en ze schieten allemaal tekort. Dit is mijn tuin en voor jou alleen maar een tussenstation. Kijk maar om je heen wat je ziet, hoor de geluiden, ruik de geuren, voel de sensaties... en merk maar hoe je hier tot rust komt..."

Je liet het even op je inwerken "Nou, dat is inderdaad een pak van mijn hart... ik had me het hiernamaals heel anders voorgesteld. Dus... geen Laatste Oordeel?" vroeg je nog een beetje benauwd.

"Nee, geen oordeel hier. Dat is iets tussen mensen. Elkaar angst en schuldgevoel aanpraten en uitbuiten, controleren en veroordelen. En nog wel in mijn naam!" Ik schudde mijn hoofd. "Zinloos. Net zo zinloos als een eeuwige hemel en een eeuwige hel. Hoe kunnen die nu eeuwig los van elkaar zijn? We hebben hier een uitspraak "Zonder hel, geen hemel". Als je met de hel leert omgaan in plaats van ervoor weg loopt, en als je boven jezelf uitstijgt voor anderen, dat is pas de hemel. Maar dat leer je nog wel."

"U... bent God?" vroeg je.

"Ja, zo noem je me vaak ja. Waarschijnlijk omdat ik je gemaakt heb."

Je keek me gefascineerd aan. Ik zag er blijkbaar heel anders uit dan je had gedacht. Geen man met baard, geen vaderfiguur, geen koning of rechter, geen krijger, geen vriendelijk gezicht met een dikke buik in een lotushouding. Ook geen beeldschone vrouw. Misschien... was ik wel een beetje van allemaal. Je had blijkbaar verwacht dat De Almachtige een autoriteitsfiguur was. Ik had met je te doen.

Je haalde diep adem "Pfjoew..." Je kon er nog niet bij en dat was logisch. "En nu? Wat gebeurt er nu?"

"Je gaat terug." zei ik "Je start een ander nieuw leven."

"Pardon!" Je keek me verrast aan "Is reïncarnatie dan toch waar...?"

"Ja en nee. Mensen verzinnen wat af." Ik trok een grimas "Eigenlijk is het meer als een rups naar een vlinder. Iedereen heeft wel een beetje gelijk, maar niemand heeft begrepen hoe het werkelijk zit. Eigenlijk zitten zij, die denken het te weten, er het verste naast. Maar dat geeft niet. Alles wat jij hoeft te weten is dat de dood geen definitief einde is. De eeuwigheid bestaat uit seizoenen. Groeien, vrucht dragen, opruimen, transformeren, en weer groeien. En jij hebt nog veel te leren." Ik tikte op je neus.

"Maar word ik dan weer een baby?" vroeg je bang "Dat ik alles vergeet, zonder de kennis en ervaring die ik nu heb?" Je stem sloeg over bij het idee.

"O nee, maak je niet druk. Je kennis ben je kwijt ja. Dat is achtergebleven in de hersenen van je fysieke lichaam. Je hebt je hersenen goed ontwikkeld, dat moet ik je nageven. Je honger naar meer kennis maakte er een waar neuronenbos van, en het hield je gezond en fit. Maar je ziel, zoals je hier nu bent, heeft al je wijsheid en ervaringen bij zich. Ook uit je vorige levens."

"Mijn vorige levens?!" riep je verbaasd.

"Ja nou. Wij hebben elkaar al vaak ontmoet." Ik greep je bij je arm en keek je verliefd aan "Jij bent zoveel mooier dan je zelf voor mogelijk houdt! Mijn hart heb je al lang geleden gestolen en ik heb reikhalzend uitgezien naar dit moment" Ik gaf je een knuffel.

Met mijn hoofd tegen je schouder ging ik verder. "Met je verstand kun je zo weinig bevatten van wie je bent. Soms vergelijk ik je met een paddenstoel. Een zwam met een groot lichaam, onzichtbaar onder de grond. Af en toe steekt hij zijn paddenstoelen omhoog. Aan de oppervlakte lijken ze allemaal een eigen leven te leiden, maar ze zijn zichtbare delen van hem. De zwam is hen allemaal. Onder de grond zijn ze met elkaar verbonden. En alles wat ze ieder voor zich meemaken en ervaren, dat ervaart de zwam."

Je snapte mijn vergelijking en je draaide je naar mij. "Hoeveel levens heb ik al geleefd?"

"Best wel veel al. Je begint er handigheid in te krijgen." Ik keek trots naar je. "Als je hier lang genoeg zou blijven, dan zou je het je weer herinneren. Maar dat is nu niet nodig. In je volgende leven word je een eikenboom. In een klein Engels dorpje, 2000 voor Christus."

Je veerde op. "Wat? Een eikenboom?! In een klein Engels dorpje, 2000 voor Christus!?!"

"Ja" giechelde ik "Zo erg is dat niet hoor. Je zult op een belangrijke plaats staan, een heilige plaats midden in het dorp. En je zult groot worden. De grootste eik in de omtrek. Mensen zullen door jou in contact staan met de natuur en recht spreken naast je stam. Ze zullen huwelijken afsluiten onder je maretakken. En je zult vrucht dragen. Uit jou zal een heel bos voortkomen!

En je zult blijven staan. In jouw tijd worden er nog geen heilige bomen omgehakt, om plaats te maken voor kerken van vreemde goden uit andere landen. Gebouwen waar mensen het contact met de natuur en met zichzelf verliezen... Nee, dat ga je nog niet meemaken.

Alles wat jij hoeft te weten," ging ik verder "is dat wij hier de enige twee zijn. Alle mensen, dieren, bomen, planten... zijn zichtbare delen van jou. Jij bent het allemaal. Niets leeft los van elkaar. Hier achter de schermen zijn ze verbonden met jou. En alles wat ze meemaken en ervaren, dat ervaar jij."

"Wow... En 2000 voor Christus? Terug in de tijd?" vroeg je verward.

"Tijd." zuchtte ik "Ik dacht wel dat je erover zou beginnen. Want zie je, tijd bestaat hier niet. Mensen ervaren tijd, maar vroeger, later, verleden en toekomst... Het leven is geen tijdlijn. Er is alleen maar hier-en-nu, als een wiel met vier seizoenen: Winter, lente, zomer, herfst..." Ik draaide plagerig rondjes op je buik met mijn vinger. "En elke nacht, ochtend, middag, avond... Nieuw leven kan alleen ontstaan na winter en nacht. En elke keer draait het wiel weer rond en rond en rond..."

"Maar... Als ik het allemaal ben, dan kom ik mezelf toch tegen?" keek je me vragend aan.

"Precies! Dat doe je elke dag. Eigenlijk kom je nooit anderen tegen. Alleen jezelf en mij. Maar dat heb je niet door, want ieder deel is alleen maar met zichzelf bezig. Jij bent iedereen en Alles Wat Leeft. Niet alleen nu, maar ook alles wat geleefd heeft, en ook wat nog zal leven. Zolang je denkt dat je anderen tegen komt ben je nog niet volgroeid." Ik keek diep in je mooie ogen.

"Dus... ik ben de zwerver op straat?" stamelde je.

"Ja, en ook degenen die aandacht geven en helpen."

"Ik ben... een massa moordenaar?" vroeg je geschokt.

"Ja, en ook degenen die je vermoord hebt." zei ik teleurgesteld "Eigenlijk vermoordde je bij elke moord jezelf. En bij elke marteling deed je niet alleen de ander, maar vooral jezelf pijn. Het was niet om aan te zien."

Je zuchtte diep. "En ben ik Jezus...?" vroeg je ongelovig.

"Ja, en ook iedereen die hem volgt. En iedereen die hem heeft gekruisigd. Daar zit nog een dingetje. Je kruisigt jezelf nog steeds, soms elke dag. Waarom? Alsof je een hekel aan jezelf hebt. Zo onnodig, en toch blijf je het doen. Ik zag in den beginne meteen hoe mooi je bent. Nu jij nog." Ik gaf je een kus op je oorlel.

Je huiverde en viel even stil.

"Je maakt een hoop fouten." vervolgde ik "En dat mag. Je bent aan het leren. En je krijgt steeds weer een nieuwe kans. Je begint volwassen te worden, met je eigen keuzen en verantwoordelijk voor je eigen leven. Da's ook een beetje mijn eigen belang" zei ik ondeugend "Want ik wil niet eeuwig een kind aan mijn hand hebben lopen. Ik loop liever aan de hand van een geliefde." Ik trok je naar me toe en gaf je een volle zoen op je mond.

Je bloosde en keek me recht aan. "Als jij mijn doel bent, dan wil ik nog heel veel levens leven" zei je zacht. De zoen die daarop volgde was innig wederzijds. En heel lang...

Toen we een tijdje stil waren vroeg je ineens "Maar wat als ik ooit volgroeid ben, wat dan?"

"Wel, dan zijn wij voor eeuwig samen en gaan we nieuwe werelden maken." Ik wreef je over je schouder. "Ik heb je gemaakt naar mijn beeld. Daar hebben alle religies het bij het rechte eind. Ze hebben alleen geen idee wat mijn beeld werkelijk is. Dat heeft nog heel wat seizoenen nodig..."

"Ben ik een god...?" vroeg je vertwijfeld.

"Nee joh, nog lang niet! Duh-huh. Je bent een embryo. En dit universum... is je baarmoeder. Het duurt nog wel even voor je geboren wordt."

"En wanneer word ik dan geboren?" vroeg je nieuwsgierig en hoopvol.

"Laat dat maar aan mij over" probeerde ik met gespeelde autoriteit "Want je weet, als God kan ik precies zien wanneer het goed is. Jij hoeft je alleen maar druk te maken over je volgende uitdaging en hem aangaan. Daar zul je van groeien. Kom, het is tijd..."

En met een laatste knuffel stuurde ik je weer op pad. "Tot gauw, mijn lief" zei ik nog, maar je hoorde me al niet meer...

-+-+-+-

(c) 2018 André J.C. Bor, geïnspireerd op "The Egg" van Andy Weir


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

2 opmerkingen:

  1. Hallo André, zoals je misschien wel weet zijn wij Defensie collega's. Pas nu ontdek ik je Blog en ben aangenaam verrast. Ik ga je eerder geplaatste verhalen met terugwerkende kracht lezen. Groet, Wil

    BeantwoordenVerwijderen