De Bomen door het Bosch

De deurbel ging...


De deurbel ging...

Ze had kinderen verwacht in hun angstaanjagendste Halloween-kostuum. Die in koor riepen: "Trick or Treat!".

Er was niemand.

Er stond alleen een oude lamp op de stoep. Hij had geen ogen, maar toch kreeg ze het gevoel dat hij haar fronsend aankeek: "Wrijf over mij..."

Ze deed het.

Elk Einde is een Nieuw Begin

Je was op weg naar je afspraak toen je stierf.

Het was niet spectaculair of bijzonder en je had het zelf niet eens door. Het was een snelle pijnloze dood. Je voelde een hartklopping, je haalde geschokt adem en je greep naar je borstkas. Dat was het. Je hart stopte gewoon. Je blies je laatste adem uit, je lichamelijke ogen vielen dicht, en je spirituele ogen gingen open.

En toen zag je mij.

"W... wat gebeurt er?" vroeg je aarzelend.

"O, je bent zojuist gestorven." zei ik. Er omheen draaien had geen zin.

"Ik... ben dood?" Je trok wit weg.

"Ja, maar dat geeft niet. Iedereen gaat dood." zei ik geruststellend.

"Maar... hoe...?"

"O gewoon, een normale hartstilstand. Het overkomt de besten. Je hebt geluk gehad. Je had een kwaal onder de leden en je zou snel aftakelen. Onomkeerbaar. Ze zouden je nog jaren in leven hebben gehouden. Als een kasplantje. Geloof me, je bent beter af zo."

"Oké..." Je schoot in de stress. "En mijn werk dan?! Ik heb nog zoveel te doen!".

"Dat gaat niet meer gebeuren. Maar maak je niet druk, dat zijn kleinigheden. Ze redden het wel zonder jou. Begraafplaatsen liggen vol met mensen die dachten dat ze onmisbaar waren. Uiteindelijk draait de wereld gewoon door."

"En mijn huis dan?! Mijn spullen!" klonk je nu in paniek.

"Sorry, maar die doen er nu niet meer toe. Ze vinden er wel een bestemming voor. Je denkt nu misschien dat dat een ramp is, maar wees gerust, je hebt ze niet meer nodig. Wat je nog wel hebt is veel waardevoller. En het is nodig om af en toe op te ruimen. Herfst en de winter maken ruimte voor nieuwe dingen."

Je keek om je heen "Waar zijn we? Is dit de hemel? De hel?!"