De Bomen door het Bosch

Je weet maar nooit wat je in een oude schuur vindt...


Helaas moeten we ons verhaal beginnen met een oude schuur. Als hij niet oud was, dan hadden we geen verhaal. Maar hij is. En we moeten. En dus is het tijd om het te vertellen.

Op de boerderij woont een jongen, Jack. Hij is 9 jaar en werkt al hard mee. Elke morgen bij het kraaien van de haan staat hij op om de koeien te melken en eieren te rapen. Hij doet zijn huiswerk goed en haalt hoge cijfers op school. Zijn moeder is overleden en hij wordt verzorgd door zijn vriendelijke doch strenge vader.

Op een schemerige avond roept zijn vader hem bij zich: "Jack, we moeten praten". Aan de serieuze toon van zijn stem hoort Jack dat het wel heel belangrijk moet zijn. Hij wordt er zelfs bang van. "Luister", zegt zijn vader "Ik heb je iets belangrijks te vertellen. En je moet goed luisteren, want het heeft te maken met gevaar."

"Er zijn paden op de boerderij die je nog niet goed kent. Maar omdat je steeds meer werk gaat doen moet ik je waarschuwen. Achter de stal, langs het pad naar het donkere woud, staat een oude schuur. Ben je daar al eens geweest? Nee? Oké, je moet me beloven dat je daar nooit naar binnen zult gaan. Want het is een heel gevaarlijke plek. Snap je dat?". Ja, dat snapt hij wel en hij knikt ferm met zijn hoofd. Zijn vader slaakt een zucht van verlichting en klopt hem tevreden op zijn hoofd.

En zo worden de dagen weken, de weken maanden, en de maanden jaren. Jack groeit op tot een excellente agrariër. Met een bijna bovennatuurlijke intuïtie leert hij zijn gewassen verbouwen en krijgt hij jaar in jaar uit goede oogsten. En hoe ouder hij wordt, des te minder hij nadenkt over de oude schuur waar zijn vader hem voor gewaarschuwd heeft.

Uiteindelijk wordt Jack volwassen. Zijn vader gaat met pensioen en Jack neemt het bedrijf over. Hij vindt nieuwe manieren om gewassen ecologisch te verbouwen en creëert nieuwe banen om de lokale bevolking van werk te voorzien. Het leven op de boerderij is goed en de dieren en gewassen worden goed verzorgd.

Zijn boerderij wordt opgemerkt door de omgeving en uiteindelijk wordt zijn genialiteit bekend in het hele land, als een goed voorbeeld van hoe een boerderij kan en zou moeten zijn. En al die tijd komt Jack niet in de buurt van de oude schuur waar zijn vader hem voor gewaarschuwd heeft. Hij praat er met niemand over en het bestaan van de schuur zinkt steeds dieper weg in de kelder van zijn onderbewustzijn.

Op een avond, na een lange uitputtende dag, zit Jack in de lokale pub met een goede vriend en een pint bier. Zijn vriend zegt "Het is fantastisch wat je hebt gedaan met de boerderij. Je hebt zoveel werk gecreëerd en je bent zo milieubewust bezig. Je land ziet er goed uit en je hebt zoveel oogst. Maar één ding snap ik niet. Je boerderij is zo goed georganiseerd, maar wat doet die oude schuur daar achter de stal? Hij staat daar maar en er gebeurt niets..."

Jack kan het niet verklaren. En de volgende morgen bij het krieken van de dag staat hij op met een nieuwe vastberadenheid. Hij houdt niet van onopgeloste problemen. En dus kleedt hij zich aan, loopt de trap af, het pad op, langs de stal, naar de oude schuur. Het voelt raar om in een voor hem zo onbekende omgeving te zijn.

Hoe dichter hij bij het donkere woud komt, hoe harder de jonge Jack in hem begint te schreeuwen: "Ga terug! Blijf weg! Ga niet naar binnen! Het is daar gevaarlijk! Gevaarlijk! GEVAARLIJK!". Maar Jack bedenkt zich dat hij nu een man is en dat hij de leiding heeft over de boerderij. En dus loopt hij door, vastberaden op de oude deur af, en hij gaat naar binnen.

De schuur ligt bezaaid met roestig gereedschap, gebroken glas, en oude flessen met dubieuze vloeistoffen. De vloerplanken zijn half vergaan en liggen er waarschijnlijk al generaties lang. Scherpe spijkers steken uit de muren en stof danst in de lichtstralen tussen de kieren door. Witgrijze spinnenwebben aan de hanenbalken zijn een teken dat hier hele kolonies insecten en geleedpotigen leven. De aanblik ervan doet vermoeden dat de oude schuur elk moment in elkaar kan storten.

En op dat moment realiseert hij zich de werkelijkheid na al die jaren. Ja, dit is inderdaad een gevaarlijke plek. Voor een jongen van 9 jaar...

-----

In onze jeugd leren we lessen die op dat moment heel nuttig kunnen zijn. We hebben ervaringen en we krijgen overtuigingen over ons zelf, over God, over de wereld... En we gaan geloven in dingen die ons verder helpen in het leven. Maar als we ouder worden kunnen deze overtuigingen ons gaan belemmeren om verder te groeien.

We kunnen nieuwe ervaringen en kennis opdoen, maar onze "Jongere Zelf" blijft overtuigd dat er gevaar is, dat we moeten vluchten en ons verstoppen. Dan is er moed nodig om jezelf onder ogen te zien. Moed om de oude schuur binnen te gaan en te kijken wat er werkelijk aan de hand is.

Dat is het avontuur dat Leven heet. Een avontuur op zoek naar nieuwe krachtigere overtuigingen, die passen bij je Huidige Zelf. Soms moet je dan afscheid nemen van belemmerende overtuigingen die je je hele leven al bij je draagt. Je hoeft ze niet te vernietigen. Zo mogen een plekje krijgen in je museum, je Rariteiten Kabinet, zodat je ze nog eens kunt bekijken om de lessen te herinneren die je ervan hebt geleerd.


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

1 opmerking:

  1. Prachtig verhaal met wijze woorden die op het juiste moment komen. Dankjewel/|\

    BeantwoordenVerwijderen