Hoe De Regen het won van De Zon


Terwijl hij zijn overwinningstocht maakt wordt hij van alle kanten bejubeld. Langs de straten, op de terrassen en aan de stranden. Overal waar hij komt klinkt gejuich. Mensen kleden zich van blijdschap voor hem uit. Ze zwaaien met hun handdoeken, spuiten liters zonnebrandolie op in geurige fonteinen en tooien hun hoofden met feestelijke zonnebrillen.

Hij is De Zon en hij heeft de strijd gewonnen van De Regen. Met een zelfvoldane grijns komt hij aanrijden uit het zuiden voor een nieuwe ereronde. Hij kan er geen genoeg van krijgen. En zijn publiek ook niet. Hij houdt van zijn publiek en zijn publiek houdt van hem. Zo moet het voor altijd blijven.

Vanuit het oosten komt De Wijze Wind aangewaaid: "Zon, wat doe je?". "Ik? Ik vier mijn overwinning, Wind! Ik breng licht voor mijn zonen en dochters. Door mij zal het nooit meer donker zijn. Ik breng warmte. Door mij zal het nooit meer koud zijn. De bloemen richten zich op en openen hun bloemen voor mij. Ik breng leven, zodat er nooit meer dood zal zijn."

De Wind is even stil, zoals een wijze altijd eerst nadenkt voordat hij spreekt "...... O zeker, je hebt gewonnen. Je aanhangers zijn blij. En zonder jou bestaat er inderdaad geen leven. Maar heb je ook door dat dit niet zo kan blijven? Als je De Regen geen kans geeft om terug te keren, dan is het leven wat jij brengt weer snel voorbij. Want zonder regen kan het leven niet voortbestaan.

Het leven kan alleen bestaan als er balans is. Licht of donker stellen op zichzelf niets voor. Net als warm of koud. Goed bestaat niet zonder kwaad. Blijdschap niet zonder verdriet. God niet zonder de duivel. En leven niet zonder dood...". Ze hebben elkaar nodig. Samen houden ze de wereld in balans en zorgen ze ervoor dat het leven kan voortbestaan. Zodra ze van elkaar worden gescheiden houdt het leven op."

De Zon schreeuwt woedend naar De Wind. Met volle stralen probeert hij hem terug te branden naar het oosten. In zijn woede begint het groen op aarde te verdorren. Bloemen gaan slap hangen, gras wordt geel en hooi. Bomen laten hun vruchten vallen in een laatste poging zich voort te planten, en dieren en mensen sterven van uitdroging. De aanhangers van De Zon staken hun gejuich en houden vertwijfeld hun adem in...

Maar De Wind is niet onder de indruk en ontwijkt handig de hitte. De Zon merkt niet dat door zijn woede het water begint te verdampen. Wolken stijgen op. Als hij het opmerkt is het al te laat. Zijn strijd met De Wind heeft de atmosfeer veranderd in hoge- en lage drukgebieden. De Wind blaast erop los en wolken verspreiden zich wervelend over de aarde. Met donder en bliksem schaterlacht De Regen het uit: "Whoehaha! Laat er regen zijn!"

Wolkbreuken barsten los en het regent voor een jaar en een dag. Een tropische voedende regen. Moeder Aarde drinkt gulzig en haar huid wordt weer vitaal. Planten richten zich op, het gras wordt weer groen. Bomen strijken hun bladeren glad en vogels beginnen weer te zingen. De overwinning van De Zon was nodig, maar de terugkomst van De Regen ook. De balans is weer terug en de natuur haalt opgelucht adem...

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Geen opmerkingen:

Een reactie posten