Uiteindelijk geloven we alleen in verhalen. Feiten en cijfers kunnen niet tegen een goed verhaal op...

Lopend door het Leidsche Rijksmuseum van Oudheden kom ik bij de afdeling "Archeologische vondsten uit Egypte". Die is groot en overweldigend. Mijn oog valt op een beeldje van een moeder met kind:

"Horus op schoot bij Isis. Egyptische hemelgod, aanbeden sinds het begin van de Oud-Egyptische beschaving (ca 3150 voor Christus) tot aan de introductie van het christendom.

Geboren na zelfbevruchting van Isis, omdat ze de penis van haar man Osiris niet kon terugvinden, nadat zijn lichaam in 14 stukken in de Nijl was geworpen door zijn broer Seth."

Ik dacht, wow... die Egyptenaren konden verhalen vertellen 🙂 En de overeenkomsten met Maria en Jezus? Ach, puur toeval natuurlijk... En het verhaal ging verder:

Als je alleen maar ergens voor of tegen kunt zijn, is dat echte keuzevrijheid? Of ben je pas vrij als je meerdere opties hebt?

Ik moest daaraan denken toen ik de laatste aflevering van Lucifer keek. Helaas, na 3 seizoenen is de Netflix-serie afgelopen. De verhaallijn is lichthartige humor, soms een beetje zwak, maar vermakelijk genoeg om verder te kijken:

"Verveeld om altijd maar de heer van de hel te moeten zijn, verhuist de duivel naar Los Angeles, waar hij een nachtclub opent en een samenwerking aangaat met een detective van moordzaken."



De duivel als ondeugende schavuit die ook eens van het leven wil genieten, in plaats van de bron van alle kwaad te zijn, werpt een heel ander licht op zijn personage. Een narcist met het vermogen tot zelfreflectie. Dat lijkt een tegenstelling en staat daarom garant voor vermakelijke scenes. Alle christelijke cliché's komen aan bod.

Uiteraard ga jij niet onder hypnose. Je zou wel gek zijn...


Deze week ben ik deelnemer van de training "Ericksoniaanse Hypnose" bij UNLP, instituut voor communicatie en persoonlijke ontwikkeling. En er bestaan zoveel misvattingen over hypnose. Dat het gevaarlijk zou zijn en dat je de controle overgeeft aan een ander. Maar we doen het *altijd* zelf. En we doen het dagelijks allemaal tientallen keren. Hypnose is onze "automatische piloot". Het is hoe we ons focussen, hoe ons brein informatie verwerkt, hoe we nieuwe dingen leren, en hoe we ons ontspannen.

We lezen meeslepende verhalen, we kijken boeiende films en series, we verliezen ons in een goede ontmoeting, in muziek, in een hobby, en we verliezen het besef van tijd. We gaan in hypnose bij inspirerende evenementen. Concerten, theaters en kerken verschillen niet zoveel van elkaar. Waarom denk je dat we een schrijver, een artiest, een leider of een voorganger zo graag volgen? Omdat we ons door hen willen laten inspireren (en onszelf hypnotiseren...). Want we willen onszelf laten raken. Als we in hypnose zijn, dan ervaren we welke betekenis ons leven heeft.

Hypnose geeft ons de vaardigheid van Verbeelding. We kunnen beelden scheppen in onze gedachten. Beelden van onszelf, van elkaar, van de wereld, van God(en)... We kunnen die beelden levensecht ervaren alsof ze realiteit zijn. Met onze Verbeelding overtuigen we onszelf wat we geloven. En dat kan versterkend of belemmerend werken. Je kunt dus maar beter goed met hypnose leren omgaan...

En als je niet in hypnose bent, dan ben je met je aandacht in het Hier-En-Nu. Mindful bewust van alles wat er via je zintuigen (alle 12!) binnen komt en wat er om je heen gebeurt. Als je weet waar je op moet letten, dan zie je mensen in trance gaan en er weer uit komen. Trance-verschijnselen observeren in de trein. Reizen was nog nooit zo leuk... :-)


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner