De Bomen door het Bosch

De zeeman en de strandjutter

Hij had nog zo gewaarschuwd "Het is gevaarlijk! Ga niet! Dit word je graf!". En toch was de zeeman van wal gestoken, met zijn driemaster de veilige haven uit. Zijn zeilen, donker afstekend tegen de hel-blauwe hemel, werden steeds kleiner. En uiteindelijk waren ze achter de horizon verdwenen.

Een paar maanden later...

De strandjutter schopt nukkig tegen een stuk aangespoeld drijfhout en mompelt verwensingen in zichzelf. De zee is rustig vandaag, maar daar achter de horizon woeden stormen weet hij. De verhalen worden vaak verteld in het café aan de haven. Van zeemonsters en zeeslagen, van stormen en schipbreuken. Hij is nog nooit op zee geweest en is dat ook zeker niet van plan. Hem niet gezien! Geen veiligere plek dan vaste grond onder zijn voeten in zijn eigen kleine haven.

Hij bekijkt het drijfhout nog eens goed. Hij heeft het eerder gezien, maar waar? Opeens dringt het tot hem door... De mast! Het is een stuk mast van de driemaster! Ongelofelijk, heeft hij weer gelijk gekregen. Een schip zonder mast. Zonder zeilen. Wat een ellende! Die is op de klippen gelopen...

Verbouwereerd wankelt hij achteruit. Glas knerpt onder zijn zolen. Hij herkent het meteen. De stormlamp! De stormlamp van de driemaster! De doordringende geur van lampolie doet hem verder achteruit deinzen. Een schip in de nacht zonder stormlamp. Onzichtbaar voor anderen. Als een dobberende wastobbe op zee. Die heeft een aanvaring gehad. Die ligt op de bodem van de zee...

Vertwijfeld grijpt hij naar zijn hoofd en ziet verderop iets glinsteren. Als hij dichterbij komt weet hij het zeker: Het onafwendbare is gebeurd. Voor zijn voeten ligt de sextant van de zeeman. De ingegraveerde initialen laten geen twijfel bestaan. Een zeeman zonder sextant. Die weet niet waar hij is. Die vaart zijn zeemansgraf tegemoet.

Dit is teveel voor een dag. De zon zakt en de strandjutter spoed zich terug naar zijn café. Laat ze de pullen maar vullen. Vanavond is er niets te vieren, maar veel te vergeten.

Jaren later op een gure herfstavond...

Alsof de tijd heeft stil gestaan. De strandjutter zit voorover gezakt achter zijn pul en neemt een schuimende slok. Hij zet hem met een klap neer en kijkt... recht in het gezicht van de vrolijk lachende zeeman! "Hallo oude landrot, hoe is het met jou?"

Het reizen heeft de zeeman zichtbaar goed gedaan. Zijn zongebruinde huid is glad en zijn ogen fonkelen jeugdig. Alleen zijn grijze haren verraden dat hij moeilijkheden heeft doorstaan. Maar ook dat hij er wijzer van is geworden.

Hij vertelt enthousiast hoe hij nieuwe landen heeft ontdekt. Waar ze scheepsschroeven hadden, aangedreven door motoren, zodat zijn masten en zeilen overbodig werden. Waar ze elektrisch licht hadden en van mijlenver zichtbaar, zodat zijn stormlamp niet meer nodig was. En hoe hij met nieuwe manieren van navigatie zijn weg kon vinden, zelfs op een bewolkte namiddag zonder zon of sterren.

Het schip vaart nu op eigen kracht, met een intern kompas. Niet meer overgeleverd aan de goden of afhankelijk van omstandigheden. Het is nu meer een samenspel met de elementen. De zeeman heeft een hoop ballast overboord gegooid om ruimte te maken voor nieuwe mogelijkheden. Hoe een ander vaart maakt niet meer uit. De zee is groot genoeg voor alles en iedereen.

De strandjutter staart in zijn lege pint. Een knagend gevoel maakt zich van hem meester. Al die tijd dacht hij de wereld te kennen. De haven en het strand. Hij had nooit vermoedt dat er meer was achter de horizon dan stormen en gevaar. Zijn wereld stopte bij de kustlijn, veilig en overzichtelijk. Hij stond met de beste stuurlui aan wal, bang om natte voeten te krijgen. Hij had overal een mening over en wilde altijd gelijk, maar hij had nooit fouten durven maken. Daarom was hij niet op avontuur gegaan en had hij niets geleerd. Geen doorleefde ervaring en geen wijsheid.

Dan neemt hij een besluit. Hij recht zijn rug en kijkt de zeeman fors aan: "Kapitein, wanneer varen we uit?!"

-+-+-+-

tekst en foto: André Bor, The Irish Times Pub nabij de haven van Antwerpen.

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Geen opmerkingen:

Een reactie posten