De Bomen door het Bosch

De zeeman en de strandjutter

Hij had nog zo gewaarschuwd "Het is gevaarlijk! Ga niet! Dit word je graf!". En toch was de zeeman van wal gestoken, met zijn driemaster de veilige haven uit. Zijn zeilen, donker afstekend tegen de hel-blauwe hemel, werden steeds kleiner. En uiteindelijk waren ze achter de horizon verdwenen.

Een paar maanden later...

De strandjutter schopt nukkig tegen een stuk aangespoeld drijfhout en mompelt verwensingen in zichzelf. De zee is rustig vandaag, maar daar achter de horizon woeden stormen weet hij. De verhalen worden vaak verteld in het café aan de haven. Van zeemonsters en zeeslagen, van stormen en schipbreuken. Hij is nog nooit op zee geweest en is dat ook zeker niet van plan. Hem niet gezien! Geen veiligere plek dan vaste grond onder zijn voeten in zijn eigen kleine haven.

Hij bekijkt het drijfhout nog eens goed. Hij heeft het eerder gezien, maar waar? Opeens dringt het tot hem door... De mast! Het is een stuk mast van de driemaster! Ongelofelijk, heeft hij weer gelijk gekregen. Een schip zonder mast. Zonder zeilen. Wat een ellende! Die is op de klippen gelopen...

Waar zouden we zijn zonder de trein!

De deur van het toilet wil niet open. En als je nodig moet, tijdens een lange reis, in een intercity op volle toeren, met zeebenen, met allemaal murwe mensen om je heen, dan is dat enorm irritant!

Het zijn twee schuifdeuren met een klein handvat. Ook voor rolstoelen, staat er. Ik krijg de deuren met moeite 10 centimeter open. Ik klem mijn vingers om de deurranden en duw ze met alle macht uit elkaar. Als Simson, toen hij de steunpilaren wegduwde en de tempel instortte. Ik verwacht elk moment het gekraak van het wagondak dat naar beneden komt...

Maar het lukt. Ik stap naar binnen en bedenk me dat nu de hele exercitie andersom moet. Aan de binnenkant alweer zo'n klein handvat. Met dezelfde moeite duw ik de deuren weer naar elkaar toe. Hoe doen mensen in een rolstoel dat!

De boodschap is gedaan en ik zie op tegen de komende minuten. Maar ik wil hier niet langer blijven dan nodig is, dus de deuren moeten weer open! Uiteindelijk sta ik weer buiten en de deuren zijn weer dicht. Ik geef mijn spierballen een massage en mijn oog valt op een knopje, links een meter verder op heuphoogte. Er staat "< >" op. Nee, het zal toch niet! Ik druk op het knopje. Met een hissend geluid glijden de deuren vloeiend open...

Waar zouden we zijn zonder de trein!

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner