Hoe een Onverwachte Ontmoeting in een Katholieke Kerk met Belgisch Bier heel goed samen gaan

bij Belgisch Biercafé Olivier in Utrecht
Het begint als een gewoon gesprek en we hebben elkaar lang niet gezien. “Hé, hoe is het met jou?”. Automatisch zeg ik “Ja goed”. Van sommige mensen weet je dat ze meer willen weten dan dat. En inderdaad “Naar welke kerk ga jij tegenwoordig?”. Alsof het vanzelfsprekend is dat ik dat nog zou doen. Ik zeg “Ik ga niet meer naar een kerk. Al jaren niet. Maar ja, we hebben elkaar zo lang niet gezien”.

Een teleurgestelde blik “O... dus je gelooft niet meer in God?”. Het vraagteken aan het eind is een teleurstelling zonder veroordeling. En dat is goed. Ik reageer verrast terug “Huh? Hoezo denk je dat?”. Een pijnlijke blik “Nou, het is altijd jammer als mensen niet meer geloven dat God bestaat”. Ik zeg “Hooo eens even! Nu trek je conclusies over dingen die ik niet gezegd heb. Net als bij de McDonalds....”

3 tips Hoe je oud kunt worden



De laatste tijd hoor ik veel mensen over "oud worden" en wat ze dan allemaal gaan doen. Vaak zijn het fantastische toekomstplannen waarbij ik vraag "Waarom begin je daar vandaag niet mee? Je pensioen kan wachten".

En dan komen de excuses. Verplichtingen, deadlines, druk, druk, druk, geen tijd en geen geld. Het leven gaat vandaag over overleven, en in de toekomst wordt alles anders. Maar, "vandaag" is het enige wat je hebt... En als er "vandaag" niets veranderd, waarom zou "de toekomst" anders zijn zodra deze "vandaag" wordt?

Afijn, je snapt dat je dit soort gesprekken het beste kunt voeren in een donkerbruin café of bij een vuur in het bos. Daarbij, we moeten eerst maar eens oud zien te worden.

Je weet maar nooit wat je in een oude schuur vindt...


Helaas moeten we ons verhaal beginnen met een oude schuur. Als hij niet oud was, dan hadden we geen verhaal. Maar hij is. En we moeten. En dus is het tijd om het te vertellen.

Op de boerderij woont een jongen, Jack. Hij is 9 jaar en werkt al hard mee. Elke morgen bij het kraaien van de haan staat hij op om de koeien te melken en eieren te rapen. Hij doet zijn huiswerk goed en haalt hoge cijfers op school. Zijn moeder is overleden en hij wordt verzorgd door zijn vriendelijke doch strenge vader.

Op een schemerige avond roept zijn vader hem bij zich: "Jack, we moeten praten". Aan de serieuze toon van zijn stem hoort Jack dat het wel heel belangrijk moet zijn. Hij wordt er zelfs bang van. "Luister", zegt zijn vader "Ik heb je iets belangrijks te vertellen. En je moet goed luisteren, want het heeft te maken met gevaar."

Een eerlijke leugenaar



Geef me geen bewijzen,
die mij wakker schudden uit mijn droom.
Die bewijzen dat wonderen niet bestaan.
Dat het leven zinloos is.

Geef me een verhaal,
om werelden te scheppen in mijn fantasie.
Om te kunnen geloven in magie.
Dat het leven betekenis heeft.

André Bor (2018)

Bij het schrijven van dit gedicht werd ik geïnspireerd door de autobiografie en documentaire van illusionist James Randi: "An Honest Liar" (een eerlijke leugenaar). In zijn tijd was hij de opvolger van boeienkoning Houdini. Op zijn 55e verdronk hij bijna bij een ontsnappingspoging uit een watertank, en stopte hij met zijn carrière als illusionist. Hij werd een gepassioneerd detective om bedriegers te ontmaskeren die zijn vakgebied een slechte naam gaven over de ruggen van zwakkere mensen.

Hoe De Regen het won van De Zon


Terwijl hij zijn overwinningstocht maakt wordt hij van alle kanten bejubeld. Langs de straten, op de terrassen en aan de stranden. Overal waar hij komt klinkt gejuich. Mensen kleden zich van blijdschap voor hem uit. Ze zwaaien met hun handdoeken, spuiten liters zonnebrandolie op in geurige fonteinen en tooien hun hoofden met feestelijke zonnebrillen.

Hij is De Zon en hij heeft de strijd gewonnen van De Regen. Met een zelfvoldane grijns komt hij aanrijden uit het zuiden voor een nieuwe ereronde. Hij kan er geen genoeg van krijgen. En zijn publiek ook niet. Hij houdt van zijn publiek en zijn publiek houdt van hem. Zo moet het voor altijd blijven.

Vanuit het oosten komt De Wijze Wind aangewaaid: "Zon, wat doe je?". "Ik? Ik vier mijn overwinning, Wind! Ik breng licht voor mijn zonen en dochters. Door mij zal het nooit meer donker zijn. Ik breng warmte. Door mij zal het nooit meer koud zijn. De bloemen richten zich op en openen hun bloemen voor mij. Ik breng leven, zodat er nooit meer dood zal zijn."

De Wind is even stil, zoals een wijze altijd eerst nadenkt voordat hij spreekt "...... O zeker, je hebt gewonnen. Je aanhangers zijn blij. En zonder jou bestaat er inderdaad geen leven. Maar heb je ook door dat dit niet zo kan blijven? Als je De Regen geen kans geeft om terug te keren, dan is het leven wat jij brengt weer snel voorbij. Want zonder regen kan het leven niet voortbestaan.

De Hoeder van Het Woud


Augustus 2010, in een Zweeds woud nabij Kolarbyn. Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar in mijn herinnering was het gisteren. Ineens stond hij voor me. Geruisloos als een vallend blad en uit het niets verschenen als een luchtspiegeling. Ik had hem niet horen aankomen. Hij stond gebogen en oud, leunend op zijn kromme Hazelaarstaf, en tegelijkertijd jeugdig huppend van zijn ene op zijn andere been. Zijn baard kwam tot zijn knieën.

Verrast en van mijn apropos gebracht stotterde ik "W-W-Wie ben je?". Met een blik van "Nou ja, alsof dat niet duidelijk is..." antwoordde hij "Ik ben De Hoeder van Het Woud. Nee, niet De Heerser, maar De Hoeder. Het Woud is er niet voor mij, maar ik ben er voor Het Woud. Ik ben er onderdeel van".

Wat er gebeurt als je tegen iemand zegt dat hij of zij mooi is.

Video: Hoe mensen reageren als hen wordt verteld dat ze mooi zijn.

Wat gebeurt er als je tegen iemand zegt dat hij of zij mooi is? Het is een eenvoudig experiment wat je elke dag zelf zou kunnen uitvoeren. Deze video (en veel andere video’s) laat zien hoe mensen opleven als ze horen dat ze mooi zijn. Als het gezegd wordt door iemand die het werkelijk meent en verder geen bijbedoelingen heeft.

Maar waarom doet dit zoveel met mensen? Eigenlijk zou je moeten concluderen dat mensen het te weinig horen. In onze maatschappij hoor je niet vaak dat je iets goed doet. Je hoort het pas als je iets fout doet en hoe je het de volgende keer beter kunt doen.

Het doet me denken aan het verhaal van de oude indiaan die met zijn kleinzoon bij het vuur zit. “Binnen in mij is een gevecht gaande” zegt hij tegen de jongen. “Het is een afschuwelijk gevecht tussen twee wolven. De ene wolf is Slecht – hij bestaat uit woede, jaloezie, hebzucht, verwaandheid, schuld, wrok, leugens, valse trots, superioriteit en ego. De andere wolf is Goed – hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, kalmte, nederigheid, vriendelijkheid, vrijgevigheid en compassie. Binnen in jou woedt dezelfde strijd – en dat geldt voor ieder mens.”

De kleinzoon denkt enkele ogenblikken na en vraagt aan zijn grootvader: “Welke wolf zal het gevecht winnen?”. De oude man glimlacht en antwoordt: “Degene die je voedt.”

Het gebeurde niet in Jeruzalem. Het gebeurde allemaal in Utrecht.


We bezochten de tentoonstelling Magische Miniaturen in Museum Catharijneconvent in Utrecht. Een tentoonstelling van honderden originele boeken uit de middeleeuwen. We mochten ze helaas niet aanraken, maar wat zijn ze prachtig! Het waren vooral boeken uit de Bourgondische tijd. En dan wordt het natuurlijk leuk...

Vooral religieuze tafereeltjes waren toen in trek. Neem nou dit boek uit 1450. Het was van de Philips de Goede, hertog van Bourgondië, en de tekenaar was Willem Vrelant uit Utrecht. Op de voorgrond zien we Jezus die zijn kruis draagt met Maria en Johannes. En op de achtergrond in de skyline... staat de DOM-toren! :-) Sorry pelgrims. Sorry kruisridders. Jullie bedevaarten en kruistochten waren voor niets. Het gebeurde 2000 jaar geleden niet in Jeruzalem. Het gebeurde allemaal in Utrecht.


Het zal toch zeker niet waar zijn dat de tekenaar hier de artistieke vrijheid heeft genomen om het verhaal een beetje aan te passen? Toch? ;-) Want als we dat door de tijd heen allemaal zouden doen, wat blijft er dan nog van het originele verhaal over...

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Uiteindelijk geloven we alleen in verhalen. Feiten en cijfers kunnen niet tegen een goed verhaal op...

Lopend door het Leidsche Rijksmuseum van Oudheden kom ik bij de afdeling "Archeologische vondsten uit Egypte". Die is groot en overweldigend. Mijn oog valt op een beeldje van een moeder met kind:

"Horus op schoot bij Isis. Egyptische hemelgod, aanbeden sinds het begin van de Oud-Egyptische beschaving (ca 3150 voor Christus) tot aan de introductie van het christendom.

Geboren na zelfbevruchting van Isis, omdat ze de penis van haar man Osiris niet kon terugvinden, nadat zijn lichaam in 14 stukken in de Nijl was geworpen door zijn broer Seth."

Ik dacht, wow... die Egyptenaren konden verhalen vertellen 🙂 En de overeenkomsten met Maria en Jezus? Ach, puur toeval natuurlijk... En het verhaal ging verder:

Als je alleen maar ergens voor of tegen kunt zijn, is dat echte keuzevrijheid? Of ben je pas vrij als je meerdere opties hebt?

Ik moest daaraan denken toen ik de laatste aflevering van Lucifer keek. Helaas, na 3 seizoenen is de Netflix-serie afgelopen. De verhaallijn is lichthartige humor, soms een beetje zwak, maar vermakelijk genoeg om verder te kijken:

"Verveeld om altijd maar de heer van de hel te moeten zijn, verhuist de duivel naar Los Angeles, waar hij een nachtclub opent en een samenwerking aangaat met een detective van moordzaken."



De duivel als ondeugende schavuit die ook eens van het leven wil genieten, in plaats van de bron van alle kwaad te zijn, werpt een heel ander licht op zijn personage. Een narcist met het vermogen tot zelfreflectie. Dat lijkt een tegenstelling en staat daarom garant voor vermakelijke scenes. Alle christelijke cliché's komen aan bod.

Uiteraard ga jij niet onder hypnose. Je zou wel gek zijn...


Deze week ben ik deelnemer van de training "Ericksoniaanse Hypnose" bij UNLP, instituut voor communicatie en persoonlijke ontwikkeling. En er bestaan zoveel misvattingen over hypnose. Dat het gevaarlijk zou zijn en dat je de controle overgeeft aan een ander. Maar we doen het *altijd* zelf. En we doen het dagelijks allemaal tientallen keren. Hypnose is onze "automatische piloot". Het is hoe we ons focussen, hoe ons brein informatie verwerkt, hoe we nieuwe dingen leren, en hoe we ons ontspannen.

We lezen meeslepende verhalen, we kijken boeiende films en series, we verliezen ons in een goede ontmoeting, in muziek, in een hobby, en we verliezen het besef van tijd. We gaan in hypnose bij inspirerende evenementen. Concerten, theaters en kerken verschillen niet zoveel van elkaar. Waarom denk je dat we een schrijver, een artiest, een leider of een voorganger zo graag volgen? Omdat we ons door hen willen laten inspireren (en onszelf hypnotiseren...). Want we willen onszelf laten raken. Als we in hypnose zijn, dan ervaren we welke betekenis ons leven heeft.

Hypnose geeft ons de vaardigheid van Verbeelding. We kunnen beelden scheppen in onze gedachten. Beelden van onszelf, van elkaar, van de wereld, van God(en)... We kunnen die beelden levensecht ervaren alsof ze realiteit zijn. Met onze Verbeelding overtuigen we onszelf wat we geloven. En dat kan versterkend of belemmerend werken. Je kunt dus maar beter goed met hypnose leren omgaan...

En als je niet in hypnose bent, dan ben je met je aandacht in het Hier-En-Nu. Mindful bewust van alles wat er via je zintuigen (alle 12!) binnen komt en wat er om je heen gebeurt. Als je weet waar je op moet letten, dan zie je mensen in trance gaan en er weer uit komen. Trance-verschijnselen observeren in de trein. Reizen was nog nooit zo leuk... :-)


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Slenteren op de vrijmarkt

Wat een troep. En wat heerlijk dat ik dat allemaal niet hoef te kopen! Dat je het weg doet snap ik. Waarom kocht je het eigenlijk in de eerste plaats?

'4 euro, meneer!' Ik schud mijn hoofd. '2 dan?'. Door alleen maar met je hoofd te schudden gaat de prijs met de helft omlaag... Dat kan niet veel waard zijn.

Geef me een verhaal. De klok van oma op de schoorsteenmantel waar je als kind naar luisterde tijdens de limonade met koekje. De DVD die je samen op de bank keek, en waar je zo in elkaar op ging dat je de hele film niet zag.

Vertel me wat het je waard is. De prijs doet er dan niet meer toe.

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Misschien is geluk niet het doel van het leven...


Vrij vertaald: Misschien is geluk niet het doel van het leven. Sterker nog, als geluk je maatstaf is voor het perfecte leven, dan kan het de dingen erger maken.

Misschien gaat het leven over het vinden van betekenis.

Laatst werd ik gegrepen door deze tekst. Want het leven komt niet in halve pretpakketten. Geen keuze voor alleen maar geluk en plezier. Of een mogelijkheid om ongeluk en lijden volledig te vermijden. Want de één kan niet zonder de ander. De hemel en de hel horen bij elkaar en het is een illusie dat ze van elkaar gescheiden kunnen worden. Want wat stelt geluk voor als je niet weet wat lijden is?

Net zoals de seizoenen. Zaaien, vrucht dragen, oogsten en afsterven zijn nodig om de volgende cirkel te starten. Haal één seizoen weg en al het leven op aarde stopt met bestaan. That's life. De seizoenen leren ons ook dat niets hetzelfde blijft. Wat er ook gebeurt, het gaat weer voorbij. En dat geeft hoop.

Het leven geeft ons geen keuze tussen geluk of lijden. Geen eeuwig plezier of eeuwige pijn. Het gaat erom dat we met de seizoenen leren omgaan en de schoonheid ervan ontdekken. Dan mag verdriet er zijn en dan betekent geluk zoveel meer. Dan leren we elke dag dat we niet afhankelijk zijn van de omstandigheden. De betekenis van ons leven geven we zelf en komt van binnen uit.

Link: Damh the Bard - Thinking About Happiness and Meaning


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Wat verhalen ons werkelijk vertellen

Mijn Dille, gezaaid tijdens Alban Eilir, komt op rond Pasen \o/

“And some things that should not have been forgotten were lost. History became legend. Legend became myth. And for two and a half thousand years, the ring passed out of all knowledge.”

― J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings

Toen mensen elkaar hun verleden vertelden met verhalen, hun bestaan verklaarden met verhalen, en hun toekomst voorspelden met verhalen, toen werd één ding duidelijk: Mensen houden van verhalen. Want verhalen vertellen wie wij werkelijk zijn.

Pasen is zo'n verhaal.

En wat het verhaal ook is, het gaat altijd over de terugkerende zon en de lente.

"Kijk hem nou lopen, Popie Jopie, ga toch naar de kapper man!"

De woorden galmen nog na. Regelmatig krijg ik op straat en zonder aanleiding opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Vooral op onbewaakte momenten als ik in gedachten verzonken ben. Ik ben eraan gewend om niet in het wereldbeeld van anderen te passen. En om eerlijk te zijn, ik doe er geen moeite voor en het heeft voordelen. Mensen laten mij hun ware aard zien.

Door de jaren heen heb ik een heel arsenaal aan non-verbale reacties opgebouwd om ermee om te gaan. Ik ben niet van steen, maar veel opmerkingen verdienen niet meer aandacht dan een blik als "Ik heb je gehoord, gezien, en je verspilt je moeite". Doorlopen is key, want praten levert niets op en een seconde later is iedereen het toch weer vergeten.

Dit keer was het anders. Een zwerfster sneed me de pas af. Ik had haar in de verte al zien aankomen, vragend om "een eurootje voor de opvang en ze moest er nog maar één". Ze was in haar slachtofferrol en speelde goed in op emoties. Velen gaven haar. En ik kan slecht tegen mensen die op mijn emoties inspelen. Die ene euro had ze al een paar keer gehad, dus bij mij zou ze een ander verhaal moeten hebben.

De zeeman en de strandjutter

Hij had nog zo gewaarschuwd "Ga niet! Het is gevaarlijk! Dit word je graf!". En toch was de zeeman met zijn driemaster van wal gestoken, de veilige haven uit. Zijn zeilen, donker afstekend tegen de hel-blauwe hemel, werden steeds kleiner. En uiteindelijk waren ze achter de horizon verdwenen.

De strandjutter mompelt in zichzelf en schopt nukkig tegen een stuk aangespoeld drijfhout. De zee is rustig vandaag, maar daar achter de horizon woeden stormen weet hij. Vaak genoeg heeft hij de verhalen gehoord in het café aan de haven. Van zeemonsters en zeeslagen, van stormen en schipbreuken. Hij is nog nooit op zee geweest en is dat ook zeker niet van plan. Geen veiligere plek dan vaste grond onder zijn voeten.

Hij bekijkt het drijfhout nog eens goed. Waar heeft hij dat toch eerder gezien? Opeens dringt een schok tot hem door: De mast! Het is een stuk mast van de driemaster! Ongelofelijk, heeft hij weer gelijk gekregen... Wat moet een schip zonder mast? Zonder zeilen? Die is op de klippen gelopen...

Waar zouden we zijn zonder de trein!

De deur van het toilet wil niet open. En als je nodig moet, tijdens een lange reis, in een intercity op volle toeren, met zeebenen, met allemaal murwe mensen om je heen, dan is dat enorm irritant!

Het zijn twee schuifdeuren met een klein handvat. Ook voor rolstoelen, staat er. Ik krijg de deuren met moeite 10 centimeter open. Ik klem mijn vingers om de deurranden en duw ze met alle macht uit elkaar. Als Simson, toen hij de steunpilaren wegduwde en de tempel instortte. Ik verwacht elk moment het gekraak van het wagondak dat naar beneden komt...

Maar het lukt. Ik stap naar binnen en bedenk me dat nu de hele exercitie andersom moet. Aan de binnenkant alweer zo'n klein handvat. Met dezelfde moeite duw ik de deuren weer naar elkaar toe. Hoe doen mensen in een rolstoel dat!

De boodschap is gedaan en ik zie op tegen de komende minuten. Maar ik wil hier niet langer blijven dan nodig is, dus de deuren moeten weer open! Uiteindelijk sta ik weer buiten en de deuren zijn weer dicht. Ik geef mijn spierballen een massage en mijn oog valt op een knopje, links een meter verder op heuphoogte. Er staat "< >" op. Nee, het zal toch niet! Ik druk op het knopje. Met een hissend geluid glijden de deuren vloeiend open...

Waar zouden we zijn zonder de trein!

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Een cadeau aan jezelf is altijd leuk, nietwaar?



Een cadeau aan jezelf is altijd leuk, nietwaar? Vorig jaar gaf ik mezelf elke dag een half uur "Stilte met mezelf". Geen overbodige luxe met alle gedachten die als ongeleide projectielen door je hoofd schieten. Dag en nacht. En de constante stroom aan inputs van mensen, gadgets en uit je omgeving. Die je het gevoel geven dat je continue achter de feiten aanloopt.

Bijna dagelijks deed ik een mindfulness meditatie (312 van de 365 dagen). Ademhalen, aandacht naar binnen, ontspannen en stilte in mijn brein. Soms een geleide meditatie, maar meestal stil met een bel. Het was een lifesaver! Je wordt heel bewust en alert in het Hier-En-Nu. Uit de trance van het dagelijks leven. En ik ga er dit jaar mee door.

Ik gebruik de app Insight Timer. Het is de eerste app die ik s'morgens opstart. Voor mijn agenda en voor Facebook En dat maakt het verschil voor de rest van de dag.

Bijna 8000 meditaties van hoge kwaliteit met uiteenlopende thema's en courses, door ruim 1600 teachers in 42 talen. En een wereldwijde community van 3.200.000 deelnemers in 5000 groepen. En Gratis...

Als je op zoek bent naar een goed en haalbaar voornemen, dan is dit een aanrader.

Insight Timer

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner