De Bomen door het Bosch

De Schaduw van Santa Claus

Een goed verhaal komt nooit alleen. Zoals licht en donker en goed en kwaad bij elkaar horen, zo heeft ook Santa Claus een schaduw. Net als wanneer je in de spiegel kijkt. Er kijkt iets terug, maar wie? Ben je dat werkelijk zelf? Daar wil je liever niet over nadenken tijdens Kerstmis...

Het begon met de wind. Op een koude winteravond, net zoals vanavond. Het was bijna Kerstmis. Maar deze Kerstmis was donkerder. Minder vrolijk. Maar ik geloofde nog in de Kerstman. In magie en wonderen. En ik had de hoop dat die blijdschap zou terugkeren in ons leven. Maar ons dorp had het opgegeven. Zowel met wonderen als met elkaar. Ze waren de kerstgedachte vergeten. Het offer van het geven. En in ons gezin was dat niet anders. Ik probeerde ze te helpen om weer te gaan geloven, maar we waren niet langer het liefdevolle gezin van weleer. Zij hadden het ook opgegeven. En uiteindelijk deed ik dat ook. Voor het eerst wenste ik geen wonder. Ik wenste dat zij zouden verdwijnen. Een wens waar ik spijt van zou krijgen.

En die nacht, in het duister van een gierende sneeuwstorm werd mijn wens vervuld. Ik wist dat Santa Claus dit jaar niet zou komen. In plaats daarvan kwam er een duistere, veel oudere geest. De schaduw van Santa Claus. Het was Krampus. En zoals hij al duizenden jaren deed kwam Krampus niet om te belonen, maar om te straffen. Niet om te geven, maar om te nemen. Hij en z'n hulpjes. Ik moest toehoren hoe ze m'n familie mee de onderwereld in sleepten. Ik wist dat ik de volgende zou zijn. Maar Krampus nam mij die nacht niet mee. Hij liet mij achter als herinnering aan wat er gebeurt als de hoop is vervlogen, als niemand meer gelooft en de kerstgedachte verdwijnt...

Filmtip: Krampus (Netflix). De betere kersthorror van Kerstmis. Wel voor het hele gezin, maar niet voor de fainthearted and easily scared. En met een happy end #datdanweerwel :-)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten