De Schaduw van Santa Claus

Een goed verhaal komt nooit alleen. Zoals licht en donker en goed en kwaad bij elkaar horen, zo heeft ook Santa Claus een schaduw. Net als wanneer je in de spiegel kijkt. Er kijkt iets terug, maar wie? Ben je dat werkelijk zelf? Daar wil je liever niet over nadenken tijdens Kerstmis...

Het begon met de wind. Op een koude winteravond, net zoals vanavond. Het was bijna Kerstmis. Maar deze Kerstmis was donkerder. Minder vrolijk. Maar ik geloofde nog in de Kerstman. In magie en wonderen. En ik had de hoop dat die blijdschap zou terugkeren in ons leven. Maar ons dorp had het opgegeven. Zowel met wonderen als met elkaar. Ze waren de kerstgedachte vergeten. Het offer van het geven. En in ons gezin was dat niet anders. Ik probeerde ze te helpen om weer te gaan geloven, maar we waren niet langer het liefdevolle gezin van weleer. Zij hadden het ook opgegeven. En uiteindelijk deed ik dat ook. Voor het eerst wenste ik geen wonder. Ik wenste dat zij zouden verdwijnen. Een wens waar ik spijt van zou krijgen.

Wat als je de kalkoen vraagt wat er op het kerstmenu komt?


Het is niet een vraag die je iedere dag gesteld krijgt. Haas kijkt bedenkelijk en krapt aan zijn kin. Kalkoen rolt met haar ogen: Jij weet het dus ook al niet!

Het was elk jaar weer hetzelfde gedonder. "The most wonderful time of the year" zeiden ze. Maar niet voor Kalkoen, Haas en de andere dieren in de stal. Binnenkort zou de boer weer aankloppen met die ene vraag: Wat komt er op het kerstmenu? En ze mochten allemaal stemmen. Maar de uitslag was nooit unaniem. Want vroeg je het Kalkoen, dan werd het Haas. En vroeg je het Haas, dan werd het Varken.

De prinses en de verloren kroon

Daar zit ze bij de vijver van het paleis. Met haar gezicht naar de zon en haar ogen dicht. Mooi te zijn voor iedere prins en lakei. Ze is prinses, haar vaders favoriet, en de mooiste van het land. Haar kroon fonkelt, en voldaan buigt ze zich naar het water om haar spiegelbeeld te bekijken. Een gil! En met een plons verdwijnt haar kroon in het water...