De Bomen door het Bosch

De Schaduw van Santa Claus

Een goed verhaal komt nooit alleen. Zoals licht en donker en goed en kwaad bij elkaar horen, zo heeft ook Santa Claus een schaduw. Net als wanneer je in de spiegel kijkt. Er kijkt iets terug, maar wie? Ben je dat werkelijk zelf? Daar wil je liever niet over nadenken tijdens Kerstmis...

Het begon met de wind. Op een koude winteravond, net zoals vanavond. Het was bijna Kerstmis. Maar deze Kerstmis was donkerder. Minder vrolijk. Maar ik geloofde nog in de Kerstman. In magie en wonderen. En ik had de hoop dat die blijdschap zou terugkeren in ons leven. Maar ons dorp had het opgegeven. Zowel met wonderen als met elkaar. Ze waren de kerstgedachte vergeten. Het offer van het geven. En in ons gezin was dat niet anders. Ik probeerde ze te helpen om weer te gaan geloven, maar we waren niet langer het liefdevolle gezin van weleer. Zij hadden het ook opgegeven. En uiteindelijk deed ik dat ook. Voor het eerst wenste ik geen wonder. Ik wenste dat zij zouden verdwijnen. Een wens waar ik spijt van zou krijgen.

Wat als je de kalkoen vraagt wat er op het kerstmenu komt?


Het is niet een vraag die je iedere dag gesteld krijgt. Haas kijkt bedenkelijk en krapt aan zijn kin. Kalkoen rolt met haar ogen: Jij weet het dus ook al niet!

Het was elk jaar weer hetzelfde gedonder. "The most wonderful time of the year" zeiden ze. Maar niet voor Kalkoen, Haas en de andere dieren in de stal. Binnenkort zou de boer weer aankloppen met die ene vraag: Wat komt er op het kerstmenu? En ze mochten allemaal stemmen. Maar de uitslag was nooit unaniem. Want vroeg je het Kalkoen, dan werd het Haas. En vroeg je het Haas, dan werd het Varken.

De prinses en de verloren kroon

Daar zit ze bij de vijver van het paleis. Met haar gezicht naar de zon en haar ogen dicht. Mooi te zijn voor iedere prins en lakei. Ze is prinses, haar vaders favoriet, en de mooiste van het land. Haar kroon fonkelt, en voldaan buigt ze zich naar het water om haar spiegelbeeld te bekijken. Een gil! En met een plons verdwijnt haar kroon in het water...

Het kennismakingsspel

De stoelen staan aan de kant en de workshopleider vraagt ons om door elkaar te gaan lopen. Als een mierenhoop lopen we met 35 mensen kris-kras door elkaar. Iedereen is stil. De workshopleider zegt "Als ik een sein geef, dan loop je naar de dichtstbijzijnde persoon en stel je de eerste vraag die spontaan bij je op komt................ Nu!"

Ik loop op haar af, een jonge vrouw met een vrolijke uitstraling. En zonder te denken vraag ik "Hé, als morgen de wereld zou vergaan, wat ga je dan vanavond doen?". Haar blik gaat naar binnen en ik zie haar een beeld creëren. Ze krijgt een verrukte gezichtsuitdrukking en haar adem stokt. Haar adem gaat sneller en hoog in haar borstkas. Ze begint te blozen.

In een fractie van een seconde is ze weer terug in het hier-en-nu, alert, en kijkt me recht aan. Met een stoute blik en een ondeugende stem zegt ze "Dat ga ik jou helemaal niet vertellen André......". En weg is ze. Met een huppeltje verdwenen in de mensenmassa.

Zou ze beseffen dat ze me zojuist alles verteld heeft... :-D

(een herinnering uit mijn dagboek van een paar jaar terug)

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Met de psycholoog in de trein

Het is zaterdagmorgen 8:45 uur en ik zit in de sprinter op Amsterdam Centraal, op weg naar mijn opleiding Ericksoniaanse Hypnose. De plaatsen tegenover mij en naast mij bij het raam zijn nog vrij. De coupé stroomt vol en en een jongen met een uiterlijk en tongval als Ali B kijkt me vragend aan "Mijnheer, mogen wij hier zitten?". Ik knik rustig en richt mij weer op mijn studieboek.

Hij heeft grote pupillen en is behoorlijk stoned. Er hangt een stevige alcoholwalm om hem heen als hij schuin tegenover mij gaat zitten. Oke... Hij heeft duidelijk deze nacht niet geslapen. Naast hem schuift een meisje aan. Ze kijkt me even observerend aan. Een heldere en intense blik. Niets gebruikt en helemaal nuchter. Ze besluit dat ze geen aandacht wil, doet haar benen over elkaar, en draait weg van mij en de jongen.