Burnout: En Nu?

De kamer is kaal. Geen statige meubels. Eigenlijk heel sfeerloos en saai. Maar het voldoet om ons gesprek te voeren.

We zitten tegenover elkaar. Ik praat. Ik heb nogal wat op mijn hart.

Een beetje inéén gekrompen schrijft hij op zijn notitieblokje. Miniscule lettertjes worden miniscule zinnetjes. Kromme lijntjes, alsof hij ze met een penseel schetst, verbinden de zinnetjes in groepen bij elkaar. Af en toe kijkt hij op en stelt een vraag. Het is zijn manier om zich op mij te concentreren, mijn woorden te verwerken, en daarna conclusies te trekken.

Hij is de bedrijfsarts. En de diagnose wordt helder en concreet gesteld: Ik heb een burnout en ben tijdelijk niet geschikt om deel te nemen aan het arbeidsproces. Ik ben er op tijd bij, want mijn mentale gesteldheid is verre van een emotioneel wrak. Dat zal mijn weg naar herstel positief verkorten.

Verrassend? Jazeker. Wie mij kent weet dat ik een positief ingesteld mens ben. Ik had niet gedacht dat het mij zou overkomen. Mijn omgeving reageert vol ongeloof "Jij een burnout?! Dat jij je gek kunt laten maken...". Maar het is waar. Ik kan niet goed onder woorden brengen wat ik voel. Mijn energie is op.

Er ging veel aan vooraf. De laatste maanden heb ik op mijn werk meer energie verbruikt dan dat ik terug kreeg. Gevoelens van onmacht en frustratie lieten het weglopen, als door een gorgelend gootsteenputje. Eerst negeerde ik het. Uiteindelijk trok mijn lichaam aan de bel. Vage aanhoudende pijnklachten brachten me tot stilstand.

En nu?


Ja, ik ben er op tijd bij. Mijn schouders blijven omhoog. Het wordt tijd om mijn gezondheid extra serieus te nemen. Het wordt een leerzame tijd. Eerst maar eens opnieuw leren veel rust te nemen en relaxen. Nooit geweten dat een mens zo moe kan zijn.

Balans in leven en werk. Veel mensen lopen er tegen aan. Ik loop er warm voor! - André J.C. Bor

Dit is de rode draad in mijn leven. Nu loop ik er dus zowel warm voor als tegen aan… Ik ben er nu niet blij mee, maar straks ben ik een ervaringsdeskundige. Mijn passie ligt bij het persoonlijk ontwikkelen van mezelf en dat doorgeven aan anderen. Dat geeft energie!

Dit jaar ben ik begonnen met de coach-opleiding NLP Practitioner. Het heeft zijn nut al bewezen, en het zal zijn nut nog meer gaan bewijzen. De Bomen door het Bosch worden steeds duidelijker.


Vraag: Heb je wel eens een burnout gehad of van dichtbij meegemaakt? Wat heb je daarvan geleerd?


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

16 opmerkingen:

  1. Wow, ik vind het angstaanjagend herkenbaar wat je schrijft. Met dat verschil, dat ik geen bezoek aan een arts heb afgelegd....
    Laat er wat moois uit voortkomen, Andre.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel, Jan. Het doet een mens goed als anderen zich in hem herkennen (en andersom). Als ik om me heen kijk zie ik veel mensen worstelen met hun gezondheid en balans leven/werk. Ik ga naar een arts om erachter te komen wat er precies met mij aan de hand is. En betrap mezelf erop dat door mijn coach-opleiding het zelfs interessant is om mijn hindernis van buitenaf te bekijken.


    Jan, ik wens je veel inzichten toe om uit te rusten!



    Van: Disqus [mailto:]
    Verzonden: zondag 8 april 2012 15:19
    Aan: andrebor@xs4all.nl
    Onderwerp: [dbdhb] Re: De Bomen door het Bosch: Burn-out: En Nu?





    DISQUS

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi André, k heb ook een burn-out gehad. Eigenlijk 2. Met de eerste is eigenlijk niets gedaan maar de 2de kreeg ik na het overlijden van mijn vader en toen is er wel iets ondernomen van mij zelf uit. Ik wilde geen medicijnen maar ik werd gecoacht op het veranderen van mijn manier van denken.
    De burn-out/overspannenheid is wel altijd een valkuil maar in de loop der jaren heb ik wel geleerd aan te voelen wanneer er weer 1 voor de deur stond en door wat ik geleerd heb weet ik het tij wel steeds op tijd te keren. Ik probeer gedoseerd te leven. Ik weet dat ik anders denk dan de meeste mensen en dat ik dat dan goed moet uitleggen of er voor kiezen moet om mijn meningen voor me te houden, en dat is ook goed. Verder richt ik mijn aandacht nu op mezelf en mijn gezin en probeer ik met meer aandacht te leven. Mijn leven is elke dag weer een leerproces die me wel steeds gemakkelijker afgaat!!!
    lieve groet, Angela

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik was inderdaad erg verbaasd toen ik net je stuk las. Hoe past een burnout bij Andre???? Blij dat je er op tijd bij bent.

    Balans vinden tussen leven en werk blijft voor mij een lastig iets. Ik ben gedreven in mijn werk en overschrijd mijn grenzen wel met enige regelmaat. Te laat kom ik er dan weer achter, dat die extra dienst of taak toch niet zo handig was. Mijn lichaam trekt dan aan de bel.
    Ik herken de signalen, maar bij mij ligt de uitdaging om er eerder stappen op te ondernemen, door bijv. schoorvoetend naar mijn teamleider te gaan.
    Alleen dat schuldgevoel (vaak niet eens terecht) blijft wat knagen bij mij. Dat moet ik nog leren loslaten. Maar ik moet zeggen dat het (als het schuldgevoel wat vervaagd is) het ook wel een rust geeft, voor lichaam en geest, om je grenzen te erkennen en aan te geven. Zo ervoer ik het wel, toen ik besloot naar mijn lichaam te luisteren en een stap terug te doen in mijn werk en toch maar 6 weken van te voren met verlof te gaan i.p.v. 4. Het werken in de zorg is stiekem toch wel een beetje zwaar voor een zwangere :-) (ook al had ik bedacht dat fluitend te gaan doen)
    groetjes Ellen 

    BeantwoordenVerwijderen
  5. M Goudriaan-dekker10 april 2012 om 19:47

    Tja, ik heb zelf ook wel is op dat randje gebalanceerd. Heb toen met een maatschappelijk werkster gepraat om te kijken hoe ik in mijn situatie rust kan nemen/ creëren. (want ja mama's kunnen eigenlijk niet op non-actief hè..;( 
    Dat heeft wel geholpen, al blijft het een constant geworstel, soms met schuldgevoelens over wat "ze" allemaal van je verwachten, maar wat ik niet aankan.. Tja
    Jij zal je eigen draai er in moeten vinden.. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Gracia van der Staal10 april 2012 om 21:27

    Grenzen. Mijn eigen grenzen, dat die er zijn, dat ze soms verlegd kunnen worden, maar niet continue. Accepteren dat ik grenzen heb en bovenal: tevreden zijn met datgeen wat er is en ook een lager tempo aan te durven houden... En grenzen stellen naar anderen toe. Nee durven zeggen omdat dat soms gewoon moet.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dank je wel voor je waardevolle tips, Gracia. Ik kom erachter dat er een verschil is tussen “snappen dat je grenzen moet stellen” en “het daadwerkelijk doen”. Nee durven zeggen wordt mijn leerpunt voor de komende periode. Het leven is één grote ontdekkingstocht.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat je schrijft vind ik heel herkenbaar, Angela. Interessant dat je een coaching traject hebt doorlopen. Dat kan inderdaad een zee van verschil uitmaken in je denken en je beleving. En het lost ook echt iets op. Goed dat je aanvoelt wanneer er weer een burn-out voor de deur staat. Dat wil ik ook onder de knie krijgen. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Goed dat je eerder met verlof bent gegaan voor je zwangerschap. Werk moet ondergeschikt zijn aan het leven :) Uiteindelijk is niemand onmisbaar. En het leven is te kort om het door een ander te laten bepalen. Waar ik achter kom is dat je dergelijke principes blijkbaar kunt snappen, zonder ze voldoende in praktijk te brengen.


    Ja, en ik ben ook nog steeds verrast dat een burn-out bij mij past... Juist omdat ik zoveel met het onderwerp balans in leven en werk bezig ben. Laten we zeggen dat het een leerzame periode is.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Heel herkenbaar. Een vals gevoel van (over)verantwoordelijkheid zorgt inderdaad dat je het onderspit delft. Nee, mama kan niet op non-actief nee. Alleen vraag ik me af, zou het leven van kinderen echt stoppen als mama het rustiger aan gaat doen?


    Ik vind het steeds belangrijker worden om duidelijk te zijn wat anderen van mij kunnen verwachten. En als anderen iets van mij verwachten zonder daar duidelijk over te zijn, dan heb ik besloten om daar niets mee te kunnen. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Je moet het zo maar zien: jij bent straks een ervaringsdeskundige. Je wéét waar je het over hebt, zodat anderen de waarheid in je woorden herkennen en je hen nog beter kunt helpen.

    Nee, zelf geen burnout gehad (ik mag wel van mezelf zeggen dat ik goed mijn eigen grenzen bewaak), maar mijn moeder wel: 10 jaren lang 24uurs zorg in de JeugdZorg met maar 1 weekend in de maand vrij,  nekt je behoorlijk. Tel daar fybromyalgie en overgang bij op, en je hebt een aardig plaatje. Het heeft haar ook 10 jaar gekost om er weer bovenop te komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dag Andre,

    Vorige week heb ik een indringend gesprek gehad met mijn leidinggevende. Daarbij gelukkig kunnen zeggen wat ik werkelijk op mijn hart had. Ik wordt (letterlijk) doodmoe van leidinggeven. Van het verantwoordelijk zijn over andermans functioneren. Van het forceren van besluiten en vervolgens telkens moeten controleren of het besluit echt wordt uitgevoerd. 
    Mijn 7 jaren als leidinggevende in het onderwijs hebben me veel geleerd, ik heb meer van een doorsnee school gezien dan een docenten in zijn hele loopbaan. Ik heb het delegeren van taken niet in mijn vingers, het gaat me slecht af.
    Een belangrijke les is ook dat ik nu moet stoppen, omdat ik anders verder af ga glijden op een glibberige helling naar een burn out.
    Gelukkig kan ik weer fulltime docent worden. (met wat analyse-taken m.b.t. de logistiek en de ontwikkeling.)

    Succes Andre! 

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hoi Andre.
    Een burn-out is een naam voor iets wat velen van ons ervaren. Ik zelf heb er nu ruim 7 jaar over gedaan om uit een zogenaamde burn-out te kruipen. (ben stiekem nog een beetje bezig) Het is ontstaan door over mijn grenzen te gaan, te veel van mezelf te vergen, personen  die over mij heen walsten en bepaalde gebeurtenissen niet meer op een rijtje kunnen krijgen in mijn hoofd.
    Sinds ik dit besef leef ik met de dag, leef ik zoveel mogelijk in het 'nu'. Er is geen gisteren en geen morgen, alleen 'vandaag'. Dit is moeilijk om aan te leren maar niet onmogelijk. Ik leer grenzen stellen, prioriteiten stellen, wat doe ik vanmorgen en wat vanmiddag? En eventueel laat ik vanavond met rust, en ben alleen maar om  er te zijn. Dan maar een keer geen eten op tafel, dan maar een keer vroeg op bed, of een jankdag. Alles mag van mezelf, en wat anderen vinden interesseert mij niet. Sinds ik zo leef gaat het beter. Ik laad me op in de natuur, ik versmelt met het landschap en laat de boel de boel.
    Ik eet gezond en doe waar ik zin in heb zonder een ander te schaden. Ik help, ik luister, ik ervaar en besluit en ik leef.
    Ik wens je heel veel beterschap en geduld. Ontwaken uit een burn-out kost heel veel tijd. Groet, Dagmar.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Dagmar, dank je wel voor je persoonlijke verhaal en je goede tips. In het “nu” leven werkt inderdaad uitstekend om minder zorgen aan je hoofd te hebben. Je zin “Ik doe waar ik zin in heb, zonder de ander te schaden” is wat mij betreft de kern om weer gezond te worden. Ik wens jou ook veel beterschap en geduld.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Met jouw verhaal snap ik dat je zelf geen burn-out hebt gehad. Je realiseerde je als kind al wat er op het spel staat. Je gezondheid. Je relaties. Ik zie het zelf ook dat ik straks een ervaringsdeskundige ben. En ik vind het een luxe dat ik er nu de tijd voor kan nemen om te genezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Jan, goede aktie! Het lijkt me goed om te weten waar je grenzen liggen. Waar je wel en niet goed in bent. En tof dat je nu weer een betere invulling van je baan hebt. 

    BeantwoordenVerwijderen