De hippie en de oude visser

Een volkswagenbusje rijdt over het karrenspoor langs de Schotse kust. Achter het stuur zit een hippie. De rode zakdoek om zijn hoofd houdt zijn sluike haar in model. Zijn ogen gaan schuil achter een ronde zonnebril. En hij zo stoned als een garnaal.

Na vele jaren en omzwervingen heeft hij genoeg van het vrije, chaotische, weed-rokende hippieleven. De vrijheid was duur. Menigmaal ontsnapte hij ternauwernood aan de dood. En nu is hij op zoek naar vastigheid en zekerheid. Een eerlijke baan en een rustig bestaan.


Tussen Oban en Mull (Schotland)

De oceaan is tot aan de horizon bezaaid met rotsen. Tenminste, vandaag… Het Schotse weer is berucht. Het ene moment schijnt de zon, en het volgende moment ontneemt een dikke mist elk vergezicht.

Geroezemoes en gelach klinken uitnodigend uit de kleine pub aan de haven. De werkdag is voorbij. De vissersboten zijn aangemeerd en de netten zijn hersteld. Het is tijd voor een stevige Schotse maaltijd, Schots bier, gezelschap, en sterke verhalen. De hippie hoeft niet lang te zoeken voor een baan. Een oude visser, enigzins dronken en in een goed humeur, zoekt een knecht. Morgenochtend om 7:00 uur varen ze uit.

De volgende morgen 6:45 uur gaat de wekker. De hippie schuift een gordijn opzij. De wereld is opgeslokt in een dikke mist. Hij draait zich lui om. Geen mens waagt zich met dit weer op een zee vol verraadelijke rotsen.

10 minuten later bonkt de oude visser op de deur van het busje "We vertrekken over 5 minuten". De hippie lacht "Grapje, right?". De oude man, nog steeds vrolijk van de whisky "Welnee! Beter visweer dan dit kan een visser zich niet wensen. Ik zie je aan boord, jongen".

De hippie, ineens verbaasd en gehaast, is nauwelijks aan boord of de visser zet af. Met stationair draaiende motor laveert de visser stapvoets de haven uit. Hij zet zich neer op het voordek, terwijl een angstig voorgevoel hem bekruipt. Hij liet het hippieleven achter zich. Hij wilde de zekerheid van een vaste baan en de vrijheid van de wijde horizon. En nu ziet hij geen hand voor ogen.

Voor hem doemen donkere contouren op. De rotsen loeren hem schimmig aan. De visser geeft gas en heft een vrolijk zeemanslied aan. Met de toename van de snelheid groeit zijn angst als een beklemmende bankschroef om zijn maag. Het zweet breekt hem uit. Is dit wel een goede keuze? Heeft hij zijn oude gevaarlijke leven ingeruild voor een nog gevaarlijker nieuw leven?

Met elke rots die voor hem opdoemt ziet hij de film van zijn leven aan zich voorbij gaan. Hij verwacht elk moment het geluid van een krakende botsing en naar binnen kolkend water. In doodsangst roept hij uit "Oude man! Weet je waar de rotsen liggen?!"

"Nee, geen idee!" roept de visser vrolijk terug, en hervat zijn zeemanslied.

Hij weet niet meer hoe hij het heeft. Terwijl hij over de railing buigt om de inhoud van zijn protesterende maag te lozen, hoort hij nog net van achter het stuur "…maar ik weet wel waar ze NIET liggen!"

Moraal van het verhaal


Stel eerst de goede vraag voordat je een conclusie trekt.

Heb jij wel eens een verkeerde vraag gesteld?

Geinspireerd door een metafoor van Jaap Hollander

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen