De dominee en de ezel

Stavkerk Heddal (Noorwegen)
Op een mooie zondagmorgen, in een klein plattelands dorpje, werpt de dominee een laatste blik in de spiegel. Zijn haar zit goed. En zijn stijfwitte boord valt perfect over zijn gitzwarte toga. Zijn preek heeft hij meerdere malen gerepeteerd. Dit wordt zijn moment! De vonken zullen van de preekstoel afspatten. De mensen zullen overdonderd, stilzwijgend, en stomverbaasd aan zijn lippen hangen.

Als hij gewichtig het dorpskerkje binnen stapt wordt zijn dagdroom wreed verstoord...

De kerk is nagenoeg leeg! Halverwege de banken zit één boer. Met zijn pet en handen in zijn schoot kijkt de boer met eerbied op naar hem. Het zweet breekt hem uit. Een angstaanjagend beeld drijft voor zijn ogen dat hij zijn mooie preek voor een lege kerk moet houden. Vreselijk!

Plotseling krijgt hij een idee. Statig schreidt hij naar de boer en buigt zich voorover "Broeder, wat zegt u ervan: Zullen we vandaag de korte versie van de kerkdienst doen? Dan zijn we allebei op tijd thuis en hebben we nog iets aan de zondag."

De boer, verrast door de keuze, kijkt naar hem op. "Dominee, ik weet het niet. U vraagt mij een keuze te maken over iets waar ik niet voor geleerd heb. Thuis op de boerderij is het gemakkelijk. Ik heb in mijn schuur maar één ezel. En als het voedertijd is, dan ga ik hem voeren. Dan ga ik niet bedenken of ik iets anders ga doen. Het is maar één ezel, maar het beest moet eten nietwaar?"

Hij schaamt zich voor zijn voorstel. Hoe kon hij vergeten dat iedere persoon belangrijk is. Ingetogen beklimt hij de preekstoel en steekt van wal. Eenmaal goed op dreef gaat het eigenlijk best goed. Hij gooit zich helemaal in zijn verhaal. De tijd verdwijnt. Alle theologische registers trekt hij open. Zijn armen zwaaien de leerstellingen en dogma's met kracht tot achterin het koor. En wat onderbouwt hij ze goed! Geen speld tussen te krijgen. De boer luistert nog steeds aandachtig, tussendoor sabbelend op een pepermuntje.

In de aanloop naar het hoogtepunt van zijn preek besluit hij er een half uur bij te nemen. Dat geeft hem iets meer tijd. Tijd om zijn overtuigende bewijzen voor eens en altijd vast te ankeren in zijn toch al onweerlegbare preek. En dan eindelijk, drie kwartier verder, slaat hij met een groots gebaar, als van een dirigent voor zijn orkest, de laatste aanzwellende toon. Amen!

Moe maar voldaan verlaat hij zijn preekstoel. Eventuele feedback kan nu alleen maar positief zijn. Zijn preek was een prestatie van formaat. Tevreden en semi-bescheiden paradeert hij over het middenpad naar de uitgang. Hij staat daar altijd na de dienst om zijn gemeenteleden de hand te schudden. De boer schuifelt eerbiedig achter hem aan. Het tweetal schudt elkaar de hand en geeft elkaar een beleefde buiging.

"Broeder, wat vond u van de preek?". De boer, verrast door zijn vraag, kijkt naar hem op. "Dominee, daar kan ik niet over oordelen. U vraagt mij iets te zeggen over iets waar ik niet voor geleerd heb. Thuis op de boerderij is het gemakkelijk. Als ik mijn ezel voer, dan vul ik zijn ruif met een paar handjes hooi. En daar laat ik het bij. Ik beklim dan niet de hooizolder om alle hooibalen in één keer over het beest heen te gooien. Dat krijgt het beest nooit op. Goedemiddag verder..."

In zichzelf gekeerd klost de boer terug naar zijn boerderij, onderwijl tevreden trekkend aan zijn pijp. Vanuit de verte klinkt het balken van een ezel die hoognodig gevoerd wil worden...

En zo bleek dat de boer, ondanks dat hij niet veel kennis bezat, toch heel wijs was. En de dominee? Die kwam vanaf die dag wat vaker zijn kerk uit, om mee te helpen op de boerderij.

Geïnspireerd door een metafoor van Jaap Hollander

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

3 opmerkingen:

  1. Iedereen die eens een presentatie moet geven, moet dit eerst maar lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een prachtig mooi verhaal voor deze zondag!

    BeantwoordenVerwijderen