De Grote Keien / First Things First

Noordkust Iona (Schotland)

Als ik dichterbij kom, zie ik dat hij grote keien verzamelt. Hij zit op zijn hurken tussen de rotsen en steunt op zijn staf. Peinzend plukt hij aan zijn lange witte baard. Hij zit voor een diepe kuil. De zee bruist. Het wordt vloed. Dan begint hij de grote keien één voor één in de kuil te gooien, totdat deze tot de rand toe gevuld is.

Plotseling kijkt hij me recht aan. Alsof hij op me zat te wachten. Alsof hij hier speciaal voor mij is. Zijn doordringende blik verraad grote wijsheid. Eeuwenoude kennis omhult hem als een aura. Hij is een druïde.

Zijn vraag brengt me terug tot de werkelijkheid: "Is de kuil vol?"

Ik buig lichtelijk naar voren om in de kuil te kijken, maar probeer tegelijkertijd afstand te houden van deze enigzins onwennige situatie: "Ja, de kuil is vol."

Een kleine grijns om zijn lippen terwijl zijn oogleden zich even vernauwen. Hij grijpt achter zich naar een schaal die me tot dan toe was ontgaan. De schaal is gevuld met steentjes in alle kleuren van de regenboog.

Handje voor handje gooit hij de steentjes in de kuil. Ze vallen tussen de grote keien door en vullen de ruimtes op. Alle steentjes gaan erin.

Weer kijkt hij me recht aan: "Is de kuil vol?". Niet wetend wat ik anders moet zeggen: "Eh ja, nu is hij vol."

Weer die kleine grijns en een vonk in zijn ogen. Met een snelle zwiep slaat hij zijn staf op het zand. Een kleine stofwolk warrelt op en verandert in een lendenhoge mini-tornado van zand. Langzaam zwengt de mini-tornado richting de kuil. En valt in duigen… Het zand zakt tussen de grote keien en steentjes door. En het zakt... Uiteindelijk blijft er een hobbelig relief over.

Weer kijkt hij me recht aan: "Is de kuil vol?". Niet meer zo zeker van mijn zaak: "Eh ja, ik denk het wel ja..."

Met een brede grijns veert hij op. Het lijkt alsof hij opstijgt zonder zich af te zetten. In een oogwenk staat hij bovenop de rotsen. Een vloedgolf perst zich donderend en spetterend onder hem door richting de kuil.

Als de golf zich terug trekt voor een nieuwe aanval, blijft er een plas achter waar zojuist de kuil was. Het water zakt weg tussen de grote keien, de steentjes, en het zand.

Vorsend kijkt hij me aan: "Nu is de kuil vol. Wat leer je hiervan?"

Noordkust Iona (Schotland)

Om mijn fouten recht te zetten zeg ik iets slims (vind ik...): "Wel, als je denkt dat je het druk hebt, dan ga je niet goed met je tijd om. Er is altijd wel een gaatje te vinden om efficiënter met je tijd om te gaan."

Zijn ogen schieten vuur. Een bliksemschicht filtst uit de hemel. Een donderslag slaat in op de rotsen. "Tijdmanagement is voor mensen die zichzelf graag bezig houden, zodat ze niet hoeven nadenken. Als ze nou eens de tijd namen om te leven!"

"Nee, de les is: Als je niet met de grote keien begint, dan krijg je ze er later niet meer in. Als je niet met de grote belangrijke dingen in je leven begint, dan wordt je overstelpt door kleine onbeduidende dingen, en zul je niet vooruit komen."

Mijn blik dwaalt over de zee als ik de les tot me laat doordringen. Twee meeuwen vliegen elkaar schreeuwend aan om een paar schelpdieren. Als ik terug kijk is hij weg. Even mysterieus als hij verscheen, is hij verdwenen. Ik ben alleen. Maar zijn punt is duidelijk. Ik pak mijn agenda en begin te strepen....

Waar zou jij meer tijd voor willen vrijmaken in je agenda?

Geinspireerd door Stephen Covey - Prioriteiten: The Big Rocks

6 opmerkingen:

  1. Heb geen agenda. Geen horloge, wel een opwindbare klok en tijd voor alles wat ik wil doen. En dat is nogal wat. Maar omdat ik altijd met de grote keien begin, werkt het inderdaad goed. Maar ik doe het intuitief, en niet omdat het van mezelf moet of dat er een theorie van tijdmanagement achter zit. Als dat zou was, zou ik denk ik nergens meer aan toe komen (lees: zin in hebben). Dan zou bij mij én mijn intuitie, én mijn creatieviteit als een meeuw het raam uit vliegen, nog sneller dan je het woord 'Scotland' zou kunnen zeggen..... ach, zo heeft iedere les voor iedereen een andere betekenis.  En bestaat er zoiets als een absloute waarheid? Einstein  heeft zijn leven lang het proberen te bewijzen, tevergeefs Hoewel die stelling ook al niet meer klopt

    Mooi stukje Andre. Ik zie je daar al staan, op Iona. Zucht.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zit meer met het probleem dat ik de grootte van de keien niet altijd even goed zie. Daardoor gaan ze door elkaar die kuil in.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Om deze verhalen hier te lezen... :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank je wel voor je reactie, Greetje. Een leven zonder horloge brengt inderdaad een hoop tijd, overzicht, en ontspanning mee voor de dingen die je echt wilt doen. Met een horloge ren je alleen maar achter de tijd aan i.p.v. dat de tijd jou volgt. Ik heb ook al jaren geen horloge meer.

    Ik las inderdaad dat Einstein iets aan zijn theorie moet gaan doen. Arme man, hij heeft nog wel zo zijn best gedaan ;-) Ik raad hem aan om op Iona te beginnen...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dank je wel voor je mooie compliment. Ik schrijf nog even door :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Goed punt. Het is belangrijk om 1 kei tegelijkertijd in de put te gooien, zodat je blijft zien hoeveel ruimte er nog over is. En per kei vooraf inbeelden hoe de kei er in de kuil uit ziet (je gewenste uitkomst vooraf bedenken). Dat geeft inzicht in welke keien je als eerste in de kuil wilt gooien (de leukste keien eerst :). De keien die dan niet passen zijn minder erg.

    BeantwoordenVerwijderen