Wanneer ben je verslaafd aan technologie?

Ondergaande zon in het woud van de Utrechtse Heuvelrug

If you’re a blogger, you see an opportunity (or at least a post!) in every problem - Michael Hyatt

Vrijdagmiddag. Thuis van mijn werk en het weekend voor de deur. De rode middagzon werpt haar warme gloed over het westelijk firmament. Voorbode van een nog warmere dag. Morgen wordt tropisch. Zingende vogels in de bosrand maken mijn achtertuin tot een paradijs. Met een barbeque in het vooruitzicht lijkt dit weekend al geslaagd voordat het is begonnen. En dan gebeurt het...

Ik klap mijn laptop open voor mijn mail. Plotseling verstoort een hard gepiep de serene rust. Het geluid van een "hangende" toets. De pagina scrollt doelloos naar beneden, zonder dat ik er opdracht voor geef. Mijn eerste reactie is zoveel mogelijk toetsen achter elkaar indrukken, om de boosdoener tot rust te brengen. Het helpt niet. De pc opnieuw opstarten. Helpt ook niet. Misschien een virus! Ook niet...

Een reinigingsactie van het toetsenbord levert stof en kattenharen op. Maar het is te laat. De jaren van intensief gebruik eisen hun tol. Onverwacht en onverbiddelijk. De kwaliteit van tegenwoordig is niet meer levenslang. Gelukkig gaan laptops als broodjes over de toonbank, en ben ik al snel een gelukkige bezitter van een nieuwe Acer Aspire.

Digitale Nomade

Ik ben bezig met een experiment: Hoe ziet het leven van een Digitale Nomade eruit? Zoveel mogelijk digitaal en zo weinig mogelijk papier. Het gaat me goed af. Mijn laptop en telefoon gaan (bijna) overal mee. Zij vormen mijn externe geheugen. Daardoor heb ik rust in mijn hoofd. En mijn gedachten zijn vrij voor het echte (creatieve) werk.

Overdag zijn er veel wachtmomenten. In het openbaar vervoer, de auto, de wachtkamer, de rij… In plaats van ongeduldig te worden maak ik er dankbaar gebruik van. Veel van mijn blogposts komen in deze momenten tot stand. Maar dan moet de techniek wel meewerken!

Henschotermeer. Mijn kantoor in "mijn achtertuin".

Digitale Amnesie

Je merkt pas hoe goed je systeem is als het weg valt. Ik heb een goed systeem. Mijn onderbewuste hagedissenbrein laat me met rust. Het vertrouwt erop dat, wat ik moet onthouden, op het juiste moment weer onder mijn aandacht komt.

Op het moment dat mijn laptop het begaf gierde er een interessante keten van reacties door mijn lichaam. Met het wegvallen van mijn externe geheugen viel mijn overzicht weg. Ik denk dat de reactieketen model staat voor schokkende gebeurtenissen waarbij je "lost" raakt:

1e reactie: Paniek!

Je onderbewuste gaat in de fight or flight mode. Fight mode om zo snel mogelijk je to-do-list weer in je hoofd te krijgen. En flight mode omdat de overwelmende lijst niet in je hoofd past. Gemiddeld kun je je aandacht verdelen over maximaal 7 dingen tegelijk. Bij meer valt het overzicht weg. Mijn actieve to-do lijst bevat op dit moment 130 dingen.

Decide when things show up, instead of when they blow up
- David Allen

2e reactie: Je kunt geen besluiten meer nemen

Besluiten nemen zonder overzicht is angstaanjagend. Het is veiliger om de eindverantwoording aan anderen te laten. Mensen die me kennen weten dat - zodra er iets nieuws aan mijn horizon verschijnt - ik er liever direct een besluit over neem in plaats van te wachten tot het te laat is.

3e reactie: Je neemt geen initiatieven meer

Zonder overzicht vergeet je dingen. Dat geeft een hulpeloos gevoel. Je brein probeert uit alle macht alles te onthouden. Dat is overweldigend. Je raakt in jezelf gekeerd. Veel dingen om je heen merk je niet meer op. Tot grote frustratie van je partner en anderen om je heen. Ik ontdekte waarom sommige mensen alles bij het oude willen houden. Alleen als je overzicht hebt over wat er in je leven speelt, kun je verandering omarmen.

Ik voelde me verlamd, apathisch en autistisch tegelijk. Gelukkig weet mijn ega ook heel goed hoe ze de leiding moet nemen. We zijn aan elkaar gewaagd. Maar zodra de weegschaal uit balans is, moeten we hergroeperen. Zo'n toestand mag niet te lang duren.

Kill the dragon when it's small - Anthony Robbins

4e reactie: Help! Ik kan niet meer schrijven

De kunst van een ontspannen en opgeruimd hoofd is om ideeën op te schrijven of in te spreken zodra ze oppoppen. Op den duur gaat dat zo vloeiend dat de ideeën als vanzelf naar buiten stromen. Als je Capture Tools uitvallen, dan stagneert de stroom en is het alsof je hoofd uit elkaar barst.

Natuurlijk bestaat er nog steeds papier. Een stap terug is mogelijk. Maar soms kost dat net zoveel tijd als het oplossen van het probleem.

Wat leer je van digitale amnesie?

  1. Zorg dat je een goede backup hebt. Tijdelijk je gegevens kwijt zijn is één ding. Permanent je gegevens kwijt zijn is totale chaos. Denk aan al die wachtwoorden in je PC.
     
  2. Boven alle handige programma's en candy gadgets gaat er niets boven een simpel tekstbestand. Windows Kladblok werkt altijd.
     
  3. Je kunt verslaafd zijn aan informatie. Ik vind het heerlijk en ontspannen om blogposts te lezen van mensen die daadwerkelijk iets toevoegen. Ik vind het interessant om te kijken wat mijn vrienden doen op Twitter, Facebook, Hyves, en LinkedIn. Informatie consumeren is gewoon lekker. Toen dat weg viel kreeg ik letterlijk ontwenningsverschijnselen.
     
  4. De wereld draait gewoon door. Jij kan best een tijdje zonder de wereld. En de wereld kan best een tijdje zonder jou. Dat geeft rust en laadt de accu weer op.

Vraag: Heb je aanvullingen op deze lijst?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten