Drakkars varen niet meer uit


Drakkars varen niet meer uit. Het zeeschuim beukt niet meer tegen de boeg. De vlag hangt slap. “Hoist the colors” wordt niet meer gehoord. De wind zoekt zijn confrontatie ergens anders. De horizon blijft leeg.

Geen rooftochten meer. Geen thuiskomst. Geen welkomstgejuich van de achterblijvers. Veroverde plunderschatten worden niet meer uitgeladen. Geen moment van bezinning voor hen die achter bleven in de strijd en op zee.

De zee is gedaald tot een stinkende poel van moeras. Vliegen zoemen in wolkformatie rondom. Jagend op mijn bloed. Ze gaan alleen voor victorie. Verliezen is geen optie. Ik sla ze van mij af, maar de aanval gaat door. Op zoek naar de zwakke plek.

Er land een steekmug op mijn onderarm. Als je goed kijkt zie je flonkerende ogen. Onder een helm en boven een baard. De angel zwaait als een zwaard in het rond. Er stroomt hier in ieder geval nog wel vikingbloed door d’aderen…

Geschreven aan het fjord in Onsevig (Denemarken).

Geen opmerkingen:

Een reactie posten