Geld vragen? Dat doe je toch niet…


Laatst vroeg een goede vriendin mij om haar te sponsoren voor haar vrijwilligers werk onder kinderen. Ze heeft er een enorme passie voor. Ze begeleidt kinderen en daagt hen uit om te groeien in hun persoonlijke gaven en hun maatschappelijke bewustzijn. Dit doet ze naast haar studie. Dan kom je wel eens voor kosten te staan waarbij het geld niet meteen voorhanden is. Het had even geduurd voor ze zichzelf had toegestaan om geld aan anderen te vragen. Want dat doe je toch niet…

Ik dacht Waarom doe je dat eigenlijk niet? Als iemand mij om geld vraagt voor een goed doel, dan wil ik best overwegen om daar geld aan te geven. Toen bedacht ik me dat het in de rol van vrager heel anders werkt dan in de rol van gever. Ik zou me als vrager ook bezwaard voelen.

Nee zeggen
Misschien heeft het iets met Nee zeggen te maken. Als je dat zelf moeilijk kunt, dan vind je het moeilijk om geld te vragen. Je gaat er dan onbewust vanuit dat de ander ook moeilijk nee kan zeggen. Waardoor die ander dus tegen zijn/haar zin in geld geeft. Dat is niet waar. Dat de ander geen nee kan zeggen is je eigen aanname. Het zegt meer over jezelf dan over de ander.

Beter of minder slecht
Waarom geven mensen zoveel geld aan nationale akties, zoals recent de ramp in Haïti? We voelen ons er beter door, of we voelen ons minder slecht. De media speelt hier bewust en handig op in. De boodschap is dat we ons eigenlijk moeten schamen dat wij het zo goed hebben. Dus geven we massaal, ook al leven we ver van Haïti en hebben we geen persoonlijke band met het land. Zo kopen we ons schuldgevoel af en kunnen we weer door met ons eigen goede leven.

Trots
Als westerlingen groeien we individualistisch op. We leren voor onszelf te zorgen en (financieel) onafhankelijk op eigen benen te staan. Als dat lukt, dan streelt dat onze trots en waardigheid. Geld vragen is not done. Alleen zwervers op straat bedelen om geld. Maar geld vragen is niet hetzelfde als bedelen. Als dit te ver doorschiet, dan wordt onze trots een struikelblok. Dan accepteren we geen hulp meer van anderen. En een mens wordt in zijn eentje niet gelukkig.

De belevenis
Niet alleen zwervers vragen om geld. Winkeliers en de commercie doen dat ook. Mensen geven graag geld voor een product of een ervaring/belevenis. Waarom betaal je voor concert- en festivalkaartjes? Ik wed dat het is om een belevenis mee te maken die niet te vergelijken is met een CD of DVD. En omdat je vrienden er ook heen gaan. De belevenis die je samen beleeft is groter dan de som der delen.

Majoor Bosshardt was ook een typisch geldvrager. En daar had ze geen problemen mee. Ze collecteerde wat af langs de straten en in de cafés. Haar visie was simpel: Ze vroeg iedereen om een paar kleine muntjes. Wellicht muntjes waarvan de gever niet eens bewust was dat hij ze had. Hij zou ze dus niet eens missen. En al die muntjes bij elkaar was een heel groot bedrag waar Het Leger Des Heils wat mee kon voor de hulpbehoevenden op straat. Haar passie en bediening. Vele kleintjes maken 1 grote.

En waarom hielp iedereen haar graag? Omdat het een inspirerend mens was waar iedereen graag bij in de buurt wilde zijn. Om deel te zijn van haar belevenissen. Een mens met passie, motivatie, en enthousiasme werkt zeer aanstekelijk op zijn/haar omgeving. Geld wordt dan ineens ondergeschikt. Het is een middel dat een hoger doel dient.

Wat is een goed doel?
Dat is de vraag die over blijft. Voor mezelf heb ik 4 criteria opgesteld voor goede doelen waaraan ik persoonlijk wil bijdragen:
  • Ik begin dichtbij in mijn vrienden en kennissenkring. Mensen die eenzelfde levensvisie hebben als ik. Mensen die zich vrijwillig inzetten voor de opbouw van een menswaardig(er) bestaan in hun eigen omgeving. Zij vormen een goed doel.
  • Het goede doel moet voor het grootste deel afhankelijk zijn van giften en financieel support door een achterban.
  • Er blijft niets aan de strijkstok hangen, omdat er geen administratieve organisaties tussen zitten. Het geld komt rechtstreeks bij zijn bestemming. En dat kun je zelf zien. Dit in tegenstelling tot nationale inzamelacties waarbij uiteindelijk maar een klein gedeelte van het geld op de plek van bestemming komt. En dan nog is het maar de vraag of het goed wordt besteed.
  • Ik moet als giftgever persoonlijke raakvlakken met de doelgroep hebben.
De belasting
Giften kun je aftrekken van de belasting. Zo krijg je een deel van het geld terug. Wat je vervolgens weer extra aan goede doelen kunt geven. Een win-win situatie dus. De belasting kijkt uiteraard wel mee dat je de giften aan organisaties en stichtingen geeft die het maatschappelijk belang dienen.

Wat vind jij een goed doel om geld aan te geven?

Waarom geef jij geld aan goede doelen?

Hoeveel… (nee, laat maar ;-)


Aanverwante artikelen:



2 opmerkingen:

  1. aaahhh, wat'toevallig'! wij zijn net ook bezig met een nieuwe invulling van geld geven aan mensen die dat nodig hebben. En 'toevallig' hebben wij he-le-maal dezelfde ideeen als jij! We hebben nu eerst alle 'makkelijke' giften (zoals een maandelijkse machtiging die je niet eens merkt) teruggetrokken om eens te kijken hoe we bewuster (vooral ook voor onze pubers) betrokken kunnen zijn bij het geven. Persoonlijker, zeg maar. Al jouw punten zijn ook onze leidraad. We hebben een nieuwe rekening geopend om daar een jaar lang elke maand geld op te storten. Eind van dit jaar mogen de 2 oudste kinderen zelf (mee-) beslissen wat met de helft ervan gebeurt, de andere helft is ons pakkie-an. Een stukje bewustzijn kweken. Want ineens een groot bedrag weggeven is toch best lastig! ('daar kun je ook een gamecube of nieuwe nikes van kopen').

    Geld geven is een stukje bewuste naastenliefde en barmhartigheid. Maar dan wél een goed doordachte, en niet puur uit emotie, voor het goede gevoel. En inderdaad, die 'strijkstok', dat ondoorzichtige, daar heb ik grote moeite mee. Evenals die grote acties overigens. Ik geef liever aan kleinere projecten. Het liefst aan mensen die ik persoonlijk ken. Van wie ik de motivatie, bezieling en overtuigingen ken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tsjonge Sokssawat, goed bezig! Mijn ouders hebben mij ook van jongsaf aan geleerd om verantwoord met geld om te gaan. Een belangrijke ontwikkeling voor de rest van je leven. En dat besef je pas als mensen om je heen in geldproblemen komen. In veel gevallen hebben zij deze lessen vroeger niet geleerd. Gelukkig is een mens nooit te oud om te leren!

    BeantwoordenVerwijderen