Het Boek Dat Insloeg Als Een Bom

Een paar jaar terug las ik een boek dat insloeg als een bom. Het veranderde mijn blik op de wereld met een impact waar een atoombom ontzag voor zou hebben.

Voor die tijd was de wereld de wereld. Mijn levensloop ging zijn eigen gang. Ik overleefde met de bagage die ik bij mijn geboorte mee kreeg. Ik dreef mee in een kolkende waterstroom die sneller ging dan mij.

Het was niet de Bijbel. Daar las ik al jaren in. Die bracht ook een hoop verandering teweeg, maar dan uitgesmeerd over een langere termijn. Stapje voor stapje.

Het boek kwam uit een onverwachte hoek.

Het was De Vuurloper van Emile Ratelband. In de media (2007) bekend als de meest irritante Nederlander. In zijn boeken verrassend serieus en zeer gedreven. Hij beschrijft hoe de resultaten in je leven een optelsom zijn van je overtuigingen, je keuzes, en je gedrag.

Je overtuigingen veranderen tijdens je leven. Vroeger geloofde je in Sinterklaas. En misschien is je religieuze overtuiging een paar keer veranderd. In eerste instantie gaan veel van die veranderingen onbewust. Maar wat voor vloedgolf breekt er los als je er bewust mee aan de slag gaat?

Er vielen veel kwartjes. De waarheid van “Wat je zaait zul je oogsten” drong tot me door. Als het graan niet gezond is, hoe kun je dan verwachten dat de oogst goed wordt? Negatief denken, roddelen, zwelgen in zelfmedelijden, jaloezie, egoisme. Je zult van mensen ontvangen wat je hen geeft. In meervoud!

En “Soort zoekt soort”. Het universum is één grote magneet. Als je negatief in het leven staat, trek je negativiteit aan. Het vindt herkenning en voelt zich bij je thuis. Net als wanneer je vrolijk en positief in het leven staat. Je zult gelijk gestemden op je pad vinden. Samen versterk je elkaar.

De Droom

Mijn vrouw en ik woonden aan een drukke weg, in een bevolkt boomloos deel van de Randstad. Onze woonplek was een schril contrast met onze droomplek.

Het boek daagde me uit om een wens of droom in gedachten te nemen. Te besluiten er alles aan te doen om de droom na te jagen. Met al mijn zintuigen en emoties. Vol overtuiging, zonder twijfel of excuses. Dat deed ik. In bus 31 om 7:43 uur. Op de Oude Haagweg in Den Haag, onderweg naar mijn werk.

Ik zag ons wonen in een mooie bosrijke omgeving. De plek straalde rust en vrede uit. Je zou wensen dat het zowel je thuis als je vakantieplek was. Na elke werkdag kom je met een vakantiegevoel thuis.


Het is belangrijk om jezelf een deadline te geven. Ik zette mijn droom op uiterlijk twee jaar.

Toen brak een storm van veranderingen los. We lieten ons voorlichten door specialisten in de woningmarkt. We leerden dat het realiseren van je droom veel gemakkelijker gaat als je andere mensen inschakelt. Binnen no-time stond ons huis te koop.

We gunden ons huis aan iemand die er heel gelukkig zou worden. Blijkbaar werkte onze houding aanstekelijk. Binnen 3 maanden hadden we een koper.

We baden in geloof voor ons droomhuis. Vanaf dat moment zagen we niets anders dan mogelijke kanshebbers. Zo werkt het menselijk brein. Het focust je op dingen die je belangrijk vindt. De rest (die er ook is) zie je niet.

Binnen enkele weken hadden we een huis op het oog in onze droomomgeving: Aan een bosrand op de Utrechtse Heuvelrug. Na ons eerste kijkbezoek wisten we het al. Dit is de plek.

Binnen twee jaar na het lezen van De Vuurloper zijn we verhuisd. Het ging niet vanzelf, al lijkt dat achteraf wel zo. Het was hard werken. De goede herinneringen zijn gebleven. Wellicht omdat ik de slechte herinneringen geen aandacht geef. Zo werkt het menselijk brein ook: Herinneringen die je niet gebruikt sterven af. Herinneringen die je wel gebruikt worden sterker.

Het Eind Of Het Begin?

Het waarmaken van de droom bleek niet het einde, maar het begin. De trap omhoog naar nieuwe dromen. Een nieuwe studie, een eigen bedrijf, mensen inspireren om balans te vinden in hun leven en werk.

Bij elke trede wordt je motivatie groter om de volgende droom na te jagen. Een oneindig avontuur. Je groeit, je hebt meer te geven aan je medemens, en je blik op de toekomst wordt optimistisch.

Ik schrijf erover op mijn blog De Bomen Door Het Bosch Een plek op het web om inspiratie te zoeken en tot nadenken geprikkeld te worden.

Want het gaat er niet om wat er gebeurt.
Het gaat erom wat je ermee doet.

Vraag: Heb jij ook een ervaring dat een boek je leven een nieuwe wending gaf? Dat je eerst dacht dat het onmogelijk was?

Aanverwante artikelen

4 opmerkingen:

  1. Ha, mijn eerste reactie was ook de Bijbel, maar je zegt het precies: dat duurt je leven lang, hoewel het in kan slaan als een bom op het juiste moment.

    Meerdere boeken sloegen op het juiste moment aan. Maar niet zo allesoverheersend als wat jij noemt. Ik heb een tijd lang manuscripten geredigeerd en omdat je dan heel diepgravend maar ook heel kritisch moet lezen (op een andere manier dan je normaal een boek leest) zit dat wel eens in de weg. Beroepsdeformatie, zeg maar (heb Nederlands gestudeerd, een zeer Grote Liefde). Als ik dan tijden later zo'n boek weer lees, kan ik pas 'voelen' wat er staat. Sta ik er meer voor open wat het mij persoonlijk wel of niet doet.

    Ik ben misschien wel wat te kritisch... heb veel gelezen waarvan ik dacht: dát is het! en dan blijkt het later toch niet te kloppen. Dan blijft er iets in mijn brein of mijn gevoel of intuitie 'schuren'. Ik bedoel dit: als ik een theorie te veel vastpak, komt er bij mij een stevig gevoel van controle. Dat is fijn, maar haalt tegelijkertijd het 'toeval' (hmm, ik geloof niet zo zeer in toeval, maar kan even geen beter woord vinden) weg. Laat ik het los, dan ben ik weer vrij en gelukkig en gaan er werelden open die ik zelf nooit had kunnen bedenken. Subtiel maar waanzinnig belangrijk verschil. Maar ach, hier zou ik zo verschrikkelijk lang over door kunnen filosoferen... En dat was niet jouw insteek van deze blog neem ik aan!

    Wat voor de een fantastisch werkt en past bij diens persoonlijkheid, werkt voor de ander totaal niet. Dat is ook het mooie van zulke dingen.

    Goede blog, laat je nadenken. Een oase in een wereld van een hoop onzin. Dank je.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel voor je goede aanvulling, Sokssawat. Controle houden kan krampachtig worden. TE is nooit goed. Dan wordt het een obsessie. En dan ben je alsnog een slaaf. Die niet de vrijheid heeft om zijn gedachten te laten gaan. Dingen op te merken die buiten zijn blikveld zijn. Wellicht mis je dan 'toevallige' mogelijkheden om te groeien.

    Interessant dat je Nederlands hebt gestudeerd. Het is inderdaad nodig dat je taal niet alleen kunt beredeneren, maar ook voelen. Met woorden spelen die tot de verbeelding spreken is gaaf. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Leuke blogvermelding weer, André. Ik kan het er wel mee eens zijn, positivisme en het zoeken, zien van kansen en mogelijkheden, brengt je veel verder dan negativisme. Naast dat je zelf de kracht hebt om je dromen te verwezenlijken, is het denk ik belangrijk de filosofische leer van het determinisme niet uit het oog te verliezen. Je omgeving en historie determineert ook veel. De kracht van positief denken heeft dus zijn grenzen. Ik zou dus meer bij de Bassie & Adriaan-instelling willen aansluiten: "Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen."

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben nu wel heel nieuwsgierig geworden naar het boek. Zelf neem ik weinig tijd om te lezen dus ik kan geen boek noemen die insloeg als een bom. Wel ben ik het helemaal eens met wat je schrijft. Heerlijk zo'n gelijkgestemde. Ik probeer onze kinderen ook mee te geven dat niets onmogelijk is en waar een wil is, is een weg. Denken dat je het kunt en je kunt het al voor de helft.
    Dank je wel voor je leuke blogs en dat ik mee mag lezen. Groetjes van Suzan.

    BeantwoordenVerwijderen