Thriving in the unexpected


Intense aktie moet opgevolgd worden door Intense ontspanning - André J.C. Bor

De laatste 3 weken waren de meest bizarre van mijn leven. Dankzij de GTD-methode ben ik niet compleet verdwaald in het oerwoud van losgeslagen gedachten en ongecontroleerde emoties. Ik wil mijn verhaal met jullie delen vanuit de blik van persoonlijke productiviteit, en overzicht en controle houden in de dingen van alle dag.

Op zaterdag 26 september 2009 is mijn vader overleden door een hersenbloeding. Hij was op reis door Israel met een groep vrienden uit zijn kerk. Al 35 jaar was het zijn droom om Israel met eigen ogen te zien.

Het was mijn 2e werkdag na een vakantie van 4 weken. Ik had net bepaald op welke gebieden van mijn leven en werk ik me ging focussen, en had mijn lijst met projecten duidelijk voor ogen. Klaar om de diepte in te duiken en mij met de details bezig te gaan houden.

Woensdag 16 september 2009, 16:07 uur

Toen ging de telefoon. De dominee van mijn vader belde uit Eilat (Israel). Mijn vader had een ongeluk gekregen op het strand van de Rode Zee. Zijn lichaamsfuncties waren uitgevallen. Na een succesvolle reanimatie door 2 omstanders kwam zijn leven weer terug. Hij is direct per ambulance overgebracht naar de Intensive Care van het dichtstbij zijnde ziekenhuis: Het Yoseftal Hospital. Pa was in een diepe coma. Achteraf zou hij daar nooit meer uit komen.

Rode Zee (Eilat, Israel)

Op dat moment reageerde ik zonder na te denken. Het nieuws moest aan de familie overgebracht worden. Ik belde mijn broer, liet alles op mijn werk letterlijk uit mijn handen vallen en ging op weg naar ma.

Het is mijn gewoonte om al mijn gedachten waar ik (later) iets mee moet ter plekke te vangen en te noteren. Daar gebruik ik pen&papier, mijn BlackBerry, of mijn laptop voor. Ik had een hoop telefoongesprekken te voeren, en een hoop informatie te verzamelen. Alles kwam samen in een mindmap en zodoende hielden we als familie allemaal de neuzen dezelfde kant op.

Een moment daarvoor was mijn hoofd helder en klaar geweest om mijn normale leven en werk weer op te pakken. In één ogenblik was alles echter veranderd. Ik kon me nog maar op 1 ding focussen: Pa.

De volgende morgen was ik mijn koffers aan het inpakken, bellen met familie, de dominee in Israel, de ANWB, de Verzekeringsmaatschappij, en last but not least: mijn werkgever. Ik ging naar Israel. Een paar uur later waren mijn tante en ik onderweg naar Schiphol, zeiden we onze partners vaarwel en tot ziens, en namen we het vliegtuig naar Tel Aviv.

Het enige wat ik van Israel wist was dat het in Eilat (Negev woestijn) erg heet was. Voor de rest had ik geen tijd gehad om onderzoek te doen naar de Israëlische cultuur en gewoontes. Binnen 24 uur stonden we naast het ziekenhuisbed van pa op een afstand van 4000 kilometer van huis.

Tijdens mijn eerste GTD-review konden veel (eigenlijk alle) projecten direct naar de Ooit/Misschien-lijst. Nieuwe projecten verschenen: Vraag dagelijks aan de artsen hoe de conditie van pa is, informeer het thuisfront dagelijks, vind een hotel, vind een supermarkt en restaurants om te eten, vind een bank!, waar is de Tourist Information?, laat pa zijn favoriete muziek horen (daar moest ik een discman voor regelen), hoe reizen we tussen het hotel en het ziekenhuis?

We hadden ons voorgenomen om zoveel mogelijk tijd te besteden bij het bed van pa. Het waren zware emotionele momenten. Maar al gauw verschenen de zakelijke- en bureaucratische kanten van de onderneming aan de horizon. Er moest een borg geregeld worden voor de ziekenhuiskosten. De Nederlandse Ambassade in Israel, en het Ministerie van Buitenlandse Zaken moesten erbij betrokken worden.

Gelukkig was er een uitstekend Consulaat in Eilat. Er is veel over-en-weer gecommuniceerd. Alle formele zaken kon ik delegeren. Zo kon ik mijn aandacht bij pa houden, en naast zijn bed mijn vinger aan de pols houden bij alles wat er “buiten” speelde. Het hoofd van de Financiële Administratie was steeds als een schaduw in mijn ooghoeken, dus het was belangrijk om al deze zaken in de hand te hebben en geïnformeerd te blijven.

Pa kon niet overgebracht worden naar Nederland. Dat zou hij niet overleven. Niemand kon vertellen hoe lang deze situatie zou duren. Na een week besloten we als familie dat wij vervangen zouden worden door mijn broer en een andere tante. Onze tickets naar huis moesten geregeld worden. We namen afscheid van pa, wetend dat dit de laatste keer in dit leven kon zijn. Een half uur voordat ons vliegtuig landde op Schiphol is pa doorgereisd naar het Hemelse Beloofde Land. De schok was niet dat het gebeurt was. De schok was dat het nu definitief was.

Een hoop projecten konden afgevinkt worden. En nieuwe projecten verschenen: Pa’s reis naar Nederland, zijn begrafenis: vind een begrafenisverzorger, maak rouwkaarten, maak een complete adreslijst, stem de kerkdienst af, hoe gaat de uitvaartceremonie eruit zien?, etc. Pa had ons gelukkig nagelaten hoe hij het wilde hebben. Als familie konden we de zaken in Nederland samen oppakken.

Dinsdag 6 oktober 2009 was de begrafenis. En we zijn ons alweer op nieuwe projecten aan het voorbereiden: Afhandelen van pa’s thuiszaken, en een oogje op ma houden. Gelukkig zitten daar geen deadlines aan, zodat we even kunnen uitrusten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen