"Kijk hem nou lopen, Popie Jopie, ga toch naar de kapper man!"

De woorden galmen nog na. Regelmatig krijg ik op straat en zonder aanleiding opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Vooral op onbewaakte momenten als ik in gedachten verzonken ben. Ik ben eraan gewend om niet in het wereldbeeld van anderen te passen. En om eerlijk te zijn, ik doe er geen moeite voor en het heeft voordelen. Mensen laten mij hun ware aard zien.

Door de jaren heen heb ik een heel arsenaal aan non-verbale reacties opgebouwd om ermee om te gaan. Ik ben niet van steen, maar veel opmerkingen verdienen niet meer aandacht dan een blik als "Ik heb je gehoord, gezien, en je verspilt je moeite". Doorlopen is key, want praten levert niets op en een seconde later is iedereen het toch weer vergeten.

Dit keer was het anders. Een zwerfster sneed me de pas af. Ik had haar in de verte al zien aankomen, vragend om "een eurootje voor de opvang en ze moest er nog maar één". Ze was in haar slachtofferrol en speelde goed in op emoties. Velen gaven haar. En ik kan slecht tegen mensen die op mijn emoties inspelen. Die ene euro had ze al een paar keer gehad, dus bij mij zou ze een ander verhaal moeten hebben.

De zeeman en de strandjutter

Hij had nog zo gewaarschuwd "Ga niet! Het is gevaarlijk! Dit word je graf!". En toch was de zeeman met zijn driemaster van wal gestoken, de veilige haven uit. Zijn zeilen, donker afstekend tegen de hel-blauwe hemel, werden steeds kleiner. En uiteindelijk waren ze achter de horizon verdwenen.

De strandjutter mompelt in zichzelf en schopt nukkig tegen een stuk aangespoeld drijfhout. De zee is rustig vandaag, maar daar achter de horizon woeden stormen weet hij. Vaak genoeg heeft hij de verhalen gehoord in het café aan de haven. Van zeemonsters en zeeslagen, van stormen en schipbreuken. Hij is nog nooit op zee geweest en is dat ook zeker niet van plan. Geen veiligere plek dan vaste grond onder zijn voeten.

Hij bekijkt het drijfhout nog eens goed. Waar heeft hij dat toch eerder gezien? Opeens dringt een schok tot hem door: De mast! Het is een stuk mast van de driemaster! Ongelofelijk, heeft hij weer gelijk gekregen... Wat moet een schip zonder mast? Zonder zeilen? Die is op de klippen gelopen...

Waar zouden we zijn zonder de trein!

De deur van het toilet wil niet open. En als je nodig moet, tijdens een lange reis, in een intercity op volle toeren, met zeebenen, met allemaal murwe mensen om je heen, dan is dat enorm irritant!

Het zijn twee schuifdeuren met een klein handvat. Ook voor rolstoelen, staat er. Ik krijg de deuren met moeite 10 centimeter open. Ik klem mijn vingers om de deurranden en duw ze met alle macht uit elkaar. Als Simson, toen hij de steunpilaren wegduwde en de tempel instortte. Ik verwacht elk moment het gekraak van het wagondak dat naar beneden komt...

Maar het lukt. Ik stap naar binnen en bedenk me dat nu de hele exercitie andersom moet. Aan de binnenkant alweer zo'n klein handvat. Met dezelfde moeite duw ik de deuren weer naar elkaar toe. Hoe doen mensen in een rolstoel dat!

De boodschap is gedaan en ik zie op tegen de komende minuten. Maar ik wil hier niet langer blijven dan nodig is, dus de deuren moeten weer open! Uiteindelijk sta ik weer buiten en de deuren zijn weer dicht. Ik geef mijn spierballen een massage en mijn oog valt op een knopje, links een meter verder op heuphoogte. Er staat "< >" op. Nee, het zal toch niet! Ik druk op het knopje. Met een hissend geluid glijden de deuren vloeiend open...

Waar zouden we zijn zonder de trein!

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Een cadeau aan jezelf is altijd leuk, nietwaar?



Een cadeau aan jezelf is altijd leuk, nietwaar? Vorig jaar gaf ik mezelf elke dag een half uur "Stilte met mezelf". Geen overbodige luxe met alle gedachten die als ongeleide projectielen door je hoofd schieten. Dag en nacht. En de constante stroom aan inputs van mensen, gadgets en uit je omgeving. Die je het gevoel geven dat je continue achter de feiten aanloopt.

Bijna dagelijks deed ik een mindfulness meditatie (312 van de 365 dagen). Ademhalen, aandacht naar binnen, ontspannen en stilte in mijn brein. Soms een geleide meditatie, maar meestal stil met een bel. Het was een lifesaver! Je wordt heel bewust en alert in het Hier-En-Nu. Uit de trance van het dagelijks leven. En ik ga er dit jaar mee door.

Ik gebruik de app Insight Timer. Het is de eerste app die ik s'morgens opstart. Voor mijn agenda en voor Facebook En dat maakt het verschil voor de rest van de dag.

Bijna 8000 meditaties van hoge kwaliteit met uiteenlopende thema's en courses, door ruim 1600 teachers in 42 talen. En een wereldwijde community van 3.200.000 deelnemers in 5000 groepen. En Gratis...

Als je op zoek bent naar een goed en haalbaar voornemen, dan is dit een aanrader.

Insight Timer

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

De Schaduw van Santa Claus

Een goed verhaal komt nooit alleen. Zoals licht en donker en goed en kwaad bij elkaar horen, zo heeft ook Santa Claus een schaduw. Net als wanneer je in de spiegel kijkt. Er kijkt iets terug, maar wie? Ben je dat werkelijk zelf? Daar wil je liever niet over nadenken tijdens Kerstmis...

Het begon met de wind. Op een koude winteravond, net zoals vanavond. Het was bijna Kerstmis. Maar deze Kerstmis was donkerder. Minder vrolijk. Maar ik geloofde nog in de Kerstman. In magie en wonderen. En ik had de hoop dat die blijdschap zou terugkeren in ons leven. Maar ons dorp had het opgegeven. Zowel met wonderen als met elkaar. Ze waren de kerstgedachte vergeten. Het offer van het geven. En in ons gezin was dat niet anders. Ik probeerde ze te helpen om weer te gaan geloven, maar we waren niet langer het liefdevolle gezin van weleer. Zij hadden het ook opgegeven. En uiteindelijk deed ik dat ook. Voor het eerst wenste ik geen wonder. Ik wenste dat zij zouden verdwijnen. Een wens waar ik spijt van zou krijgen.

Wat als je de kalkoen vraagt wat er op het kerstmenu komt?


Het is niet een vraag die je iedere dag gesteld krijgt. Haas kijkt bedenkelijk en krapt aan zijn kin. Kalkoen rolt met haar ogen: Jij weet het dus ook al niet!

Het was elk jaar weer hetzelfde gedonder. "The most wonderful time of the year" zeiden ze. Maar niet voor Kalkoen, Haas en de andere dieren in de stal. Binnenkort zou de boer weer aankloppen met die ene vraag: Wat komt er op het kerstmenu? En ze mochten allemaal stemmen. Maar de uitslag was nooit unaniem. Want vroeg je het Kalkoen, dan werd het Haas. En vroeg je het Haas, dan werd het Varken.

De prinses en de verloren kroon

Daar zit ze bij de vijver van het paleis. Met haar gezicht naar de zon en haar ogen dicht. Mooi te zijn voor iedere prins en lakei. Ze is prinses, haar vaders favoriet, en de mooiste van het land. Haar kroon fonkelt, en voldaan buigt ze zich naar het water om haar spiegelbeeld te bekijken. Een gil! En met een plons verdwijnt haar kroon in het water...