Uiteindelijk geloven we alleen in verhalen. Feiten en cijfers kunnen niet tegen een goed verhaal op...

Lopend door het Leidsche Rijksmuseum van Oudheden kom ik bij de afdeling "Archeologische vondsten uit Egypte". Die is groot en overweldigend. Mijn oog valt op een beeldje van een moeder met kind:

"Horus op schoot bij Isis. Egyptische hemelgod, aanbeden sinds het begin van de Oud-Egyptische beschaving (ca 3150 voor Christus) tot aan de introductie van het christendom.

Geboren na zelfbevruchting van Isis, omdat ze de penis van haar man Osiris niet kon terugvinden, nadat zijn lichaam in 14 stukken in de Nijl was geworpen door zijn broer Seth."

Ik dacht, wow... die Egyptenaren konden verhalen vertellen 🙂 En de overeenkomsten met Maria en Jezus? Ach, puur toeval natuurlijk... En het verhaal ging verder:

Als je alleen maar ergens voor of tegen kunt zijn, is dat echte keuzevrijheid? Of ben je pas vrij als je meerdere opties hebt?

Ik moest daaraan denken toen ik de laatste aflevering van Lucifer keek. Helaas, na 3 seizoenen is de Netflix-serie afgelopen. De verhaallijn is lichthartige humor, soms een beetje zwak, maar vermakelijk genoeg om verder te kijken:

"Verveeld om altijd maar de heer van de hel te moeten zijn, verhuist de duivel naar Los Angeles, waar hij een nachtclub opent en een samenwerking aangaat met een detective van moordzaken."



De duivel als ondeugende schavuit die ook eens van het leven wil genieten, in plaats van de bron van alle kwaad te zijn, werpt een heel ander licht op zijn personage. Een narcist met het vermogen tot zelfreflectie. Dat lijkt een tegenstelling en staat daarom garant voor vermakelijke scenes. Alle christelijke cliché's komen aan bod.

Uiteraard ga jij niet onder hypnose. Je zou wel gek zijn...


Deze week ben ik deelnemer van de training "Ericksoniaanse Hypnose" bij UNLP, instituut voor communicatie en persoonlijke ontwikkeling. En er bestaan zoveel misvattingen over hypnose. Dat het gevaarlijk zou zijn en dat je de controle overgeeft aan een ander. Maar we doen het *altijd* zelf. En we doen het dagelijks allemaal tientallen keren. Hypnose is onze "automatische piloot". Het is hoe we ons focussen, hoe ons brein informatie verwerkt, hoe we nieuwe dingen leren, en hoe we ons ontspannen.

We lezen meeslepende verhalen, we kijken boeiende films en series, we verliezen ons in een goede ontmoeting, in muziek, in een hobby, en we verliezen het besef van tijd. We gaan in hypnose bij inspirerende evenementen. Concerten, theaters en kerken verschillen niet zoveel van elkaar. Waarom denk je dat we een schrijver, een artiest, een leider of een voorganger zo graag volgen? Omdat we ons door hen willen laten inspireren (en onszelf hypnotiseren...). Want we willen onszelf laten raken. Als we in hypnose zijn, dan ervaren we welke betekenis ons leven heeft.

Hypnose geeft ons de vaardigheid van Verbeelding. We kunnen beelden scheppen in onze gedachten. Beelden van onszelf, van elkaar, van de wereld, van God(en)... We kunnen die beelden levensecht ervaren alsof ze realiteit zijn. Met onze Verbeelding overtuigen we onszelf wat we geloven. En dat kan versterkend of belemmerend werken. Je kunt dus maar beter goed met hypnose leren omgaan...

En als je niet in hypnose bent, dan ben je met je aandacht in het Hier-En-Nu. Mindful bewust van alles wat er via je zintuigen (alle 12!) binnen komt en wat er om je heen gebeurt. Als je weet waar je op moet letten, dan zie je mensen in trance gaan en er weer uit komen. Trance-verschijnselen observeren in de trein. Reizen was nog nooit zo leuk... :-)


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Slenteren op de vrijmarkt

Wat een troep. En wat heerlijk dat ik dat allemaal niet hoef te kopen! Dat je het weg doet snap ik. Waarom kocht je het eigenlijk in de eerste plaats?

'4 euro, meneer!' Ik schud mijn hoofd. '2 dan?'. Door alleen maar met je hoofd te schudden gaat de prijs met de helft omlaag... Dat kan niet veel waard zijn.

Geef me een verhaal. De klok van oma op de schoorsteenmantel waar je als kind naar luisterde tijdens de limonade met koekje. De DVD die je samen op de bank keek, en waar je zo in elkaar op ging dat je de hele film niet zag.

Vertel me wat het je waard is. De prijs doet er dan niet meer toe.

Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Misschien is geluk niet het doel van het leven...


Vrij vertaald: Misschien is geluk niet het doel van het leven. Sterker nog, als geluk je maatstaf is voor het perfecte leven, dan kan het de dingen erger maken.

Misschien gaat het leven over het vinden van betekenis.

Laatst werd ik gegrepen door deze tekst. Want het leven komt niet in halve pretpakketten. Geen keuze voor alleen maar geluk en plezier. Of een mogelijkheid om ongeluk en lijden volledig te vermijden. Want de één kan niet zonder de ander. De hemel en de hel horen bij elkaar en het is een illusie dat ze van elkaar gescheiden kunnen worden. Want wat stelt geluk voor als je niet weet wat lijden is?

Net zoals de seizoenen. Zaaien, vrucht dragen, oogsten en afsterven zijn nodig om de volgende cirkel te starten. Haal één seizoen weg en al het leven op aarde stopt met bestaan. That's life. De seizoenen leren ons ook dat niets hetzelfde blijft. Wat er ook gebeurt, het gaat weer voorbij. En dat geeft hoop.

Het leven geeft ons geen keuze tussen geluk of lijden. Geen eeuwig plezier of eeuwige pijn. Het gaat erom dat we met de seizoenen leren omgaan en de schoonheid ervan ontdekken. Dan mag verdriet er zijn en dan betekent geluk zoveel meer. Dan leren we elke dag dat we niet afhankelijk zijn van de omstandigheden. De betekenis van ons leven geven we zelf en komt van binnen uit.

Link: Damh the Bard - Thinking About Happiness and Meaning


Blogposts gratis in je e-mailbox?


Delivered by FeedBurner

Wat verhalen ons werkelijk vertellen

Mijn Dille, gezaaid tijdens Alban Eilir, komt op rond Pasen \o/

“And some things that should not have been forgotten were lost. History became legend. Legend became myth. And for two and a half thousand years, the ring passed out of all knowledge.”

― J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings

Toen mensen elkaar hun verleden vertelden met verhalen, hun bestaan verklaarden met verhalen, en hun toekomst voorspelden met verhalen, toen werd één ding duidelijk: Mensen houden van verhalen. Want verhalen vertellen wie wij werkelijk zijn.

Pasen is zo'n verhaal.

En wat het verhaal ook is, het gaat altijd over de terugkerende zon en de lente.

"Kijk hem nou lopen, Popie Jopie, ga toch naar de kapper man!"

De woorden galmen nog na. Regelmatig krijg ik op straat en zonder aanleiding opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Vooral op onbewaakte momenten als ik in gedachten verzonken ben. Ik ben eraan gewend om niet in het wereldbeeld van anderen te passen. En om eerlijk te zijn, ik doe er geen moeite voor en het heeft voordelen. Mensen laten mij hun ware aard zien.

Door de jaren heen heb ik een heel arsenaal aan non-verbale reacties opgebouwd om ermee om te gaan. Ik ben niet van steen, maar veel opmerkingen verdienen niet meer aandacht dan een blik als "Ik heb je gehoord, gezien, en je verspilt je moeite". Doorlopen is key, want praten levert niets op en een seconde later is iedereen het toch weer vergeten.

Dit keer was het anders. Een zwerfster sneed me de pas af. Ik had haar in de verte al zien aankomen, vragend om "een eurootje voor de opvang en ze moest er nog maar één". Ze was in haar slachtofferrol en speelde goed in op emoties. Velen gaven haar. En ik kan slecht tegen mensen die op mijn emoties inspelen. Die ene euro had ze al een paar keer gehad, dus bij mij zou ze een ander verhaal moeten hebben.

De zeeman en de strandjutter

Hij had nog zo gewaarschuwd "Ga niet! Het is gevaarlijk! Dit word je graf!". En toch was de zeeman met zijn driemaster van wal gestoken, de veilige haven uit. Zijn zeilen, donker afstekend tegen de hel-blauwe hemel, werden steeds kleiner. En uiteindelijk waren ze achter de horizon verdwenen.

De strandjutter mompelt in zichzelf en schopt nukkig tegen een stuk aangespoeld drijfhout. De zee is rustig vandaag, maar daar achter de horizon woeden stormen weet hij. Vaak genoeg heeft hij de verhalen gehoord in het café aan de haven. Van zeemonsters en zeeslagen, van stormen en schipbreuken. Hij is nog nooit op zee geweest en is dat ook zeker niet van plan. Geen veiligere plek dan vaste grond onder zijn voeten.

Hij bekijkt het drijfhout nog eens goed. Waar heeft hij dat toch eerder gezien? Opeens dringt een schok tot hem door: De mast! Het is een stuk mast van de driemaster! Ongelofelijk, heeft hij weer gelijk gekregen... Wat moet een schip zonder mast? Zonder zeilen? Die is op de klippen gelopen...