De Bomen door het Bosch

Hoe de Vos de Weg niet Wist (omdat hij niet kon kiezen)


In zijn vaart botst hij tegen het Zwijn aan.
“Hé kijk uit waar je loopt!” gilt het Zwijn zoals alleen een zwijn dat kan.
“Ja sorry, ik ben te laat!” roept de Vos terug.
“Kalm aan… Je komt er heus wel” knort het Zwijn gehumeurd verder zijn weg.

In volle vaart rent de Vos verder. Maar waar is hij nu?

Dat bosje van zojuist, daar was hij eerder geweest. Hij had eronder gelegen om de Fazant te bespieden. Haar dijen zagen er vet en smakelijk uit. Maar ze had zijn geur geroken en sloeg voluit alarm. De hele omgeving had het gehoord en zijn kans op een goede maaltijd was verkeken.

En nu is hij verdwaald. Dit bos heeft hij nooit eerder bezocht. En de weg terug weet hij ook niet. Zijn vertrouwde territorium is gewoon… ver weg.

De deurbel ging...


De deurbel ging...

Ze had kinderen verwacht in hun angstaanjagendste Halloween-kostuum. Die in koor riepen: "Trick or Treat!".

Er was niemand.

Er stond alleen een oude lamp op de stoep. Hij had geen ogen, maar toch kreeg ze het gevoel dat hij haar fronsend aankeek: "Wrijf over mij..."

Ze deed het.

Elk Einde is een Nieuw Begin

Je was op weg naar je afspraak toen je stierf.

Het was niet spectaculair of bijzonder en je had het zelf niet eens door. Het was een snelle pijnloze dood. Je voelde een hartklopping, je haalde geschokt adem en je greep naar je borstkas. Dat was het. Je hart stopte gewoon. Je blies je laatste adem uit, je lichamelijke ogen vielen dicht, en je spirituele ogen gingen open.

En toen zag je mij.

"W... wat gebeurt er?" vroeg je aarzelend.

"O, je bent zojuist gestorven." zei ik. Er omheen draaien had geen zin.

"Ik... ben dood?" Je trok wit weg.

"Ja, maar dat geeft niet. Iedereen gaat dood." zei ik geruststellend.

"Maar... hoe...?"

"O gewoon, een normale hartstilstand. Het overkomt de besten. Je hebt geluk gehad. Je had een kwaal onder de leden en je zou snel aftakelen. Onomkeerbaar. Ze zouden je nog jaren in leven hebben gehouden. Als een kasplantje. Geloof me, je bent beter af zo."

"Oké..." Je schoot in de stress. "En mijn werk dan?! Ik heb nog zoveel te doen!".

"Dat gaat niet meer gebeuren. Maar maak je niet druk, dat zijn kleinigheden. Ze redden het wel zonder jou. Begraafplaatsen liggen vol met mensen die dachten dat ze onmisbaar waren. Uiteindelijk draait de wereld gewoon door."

"En mijn huis dan?! Mijn spullen!" klonk je nu in paniek.

"Sorry, maar die doen er nu niet meer toe. Ze vinden er wel een bestemming voor. Je denkt nu misschien dat dat een ramp is, maar wees gerust, je hebt ze niet meer nodig. Wat je nog wel hebt is veel waardevoller. En het is nodig om af en toe op te ruimen. Herfst en de winter maken ruimte voor nieuwe dingen."

Je keek om je heen "Waar zijn we? Is dit de hemel? De hel?!"

Hoe een Onverwachte Ontmoeting in een Katholieke Kerk met Belgisch Bier heel goed samen gaan

bij Belgisch Biercafé Olivier in Utrecht
Het begint als een gewoon gesprek en we hebben elkaar lang niet gezien. “Hé, hoe is het met jou?”. Automatisch zeg ik “Ja goed”. Van sommige mensen weet je dat ze meer willen weten dan dat. En inderdaad “Naar welke kerk ga jij tegenwoordig?”. Alsof het vanzelfsprekend is dat ik dat nog zou doen. Ik zeg “Ik ga niet meer naar een kerk. Al jaren niet. Maar ja, we hebben elkaar zo lang niet gezien”.

Een teleurgestelde blik “O... dus je gelooft niet meer in God?”. Het vraagteken aan het eind is een teleurstelling zonder veroordeling. En dat is goed. Ik reageer verrast terug “Huh? Hoezo denk je dat?”. Een pijnlijke blik “Nou, het is altijd jammer als mensen niet meer geloven dat God bestaat”. Ik zeg “Hooo eens even! Nu trek je conclusies over dingen die ik niet gezegd heb. Net als bij de McDonalds....”

3 tips Hoe je oud kunt worden



De laatste tijd hoor ik veel mensen over "oud worden" en wat ze dan allemaal gaan doen. Vaak zijn het fantastische toekomstplannen waarbij ik vraag "Waarom begin je daar vandaag niet mee? Je pensioen kan wachten".

En dan komen de excuses. Verplichtingen, deadlines, druk, druk, druk, geen tijd en geen geld. Het leven gaat vandaag over overleven, en in de toekomst wordt alles anders. Maar, "vandaag" is het enige wat je hebt... En als er "vandaag" niets veranderd, waarom zou "de toekomst" anders zijn zodra deze "vandaag" wordt?

Afijn, je snapt dat je dit soort gesprekken het beste kunt voeren in een donkerbruin café of bij een vuur in het bos. Daarbij, we moeten eerst maar eens oud zien te worden.

Je weet maar nooit wat je in een oude schuur vindt...


Helaas moeten we ons verhaal beginnen met een oude schuur. Als hij niet oud was, dan hadden we geen verhaal. Maar hij is. En we moeten. En dus is het tijd om het te vertellen.

Op de boerderij woont een jongen, Jack. Hij is 9 jaar en werkt al hard mee. Elke morgen bij het kraaien van de haan staat hij op om de koeien te melken en eieren te rapen. Hij doet zijn huiswerk goed en haalt hoge cijfers op school. Zijn moeder is overleden en hij wordt verzorgd door zijn vriendelijke doch strenge vader.

Op een schemerige avond roept zijn vader hem bij zich: "Jack, we moeten praten". Aan de serieuze toon van zijn stem hoort Jack dat het wel heel belangrijk moet zijn. Hij wordt er zelfs bang van. "Luister", zegt zijn vader "Ik heb je iets belangrijks te vertellen. En je moet goed luisteren, want het heeft te maken met gevaar."

Een eerlijke leugenaar



Geef me geen bewijzen,
die mij wakker schudden uit mijn droom.
Die bewijzen dat wonderen niet bestaan.
Dat het leven zinloos is.

Geef me een verhaal,
om werelden te scheppen in mijn fantasie.
Om te kunnen geloven in magie.
Dat het leven betekenis heeft.

André Bor (2018)

Bij het schrijven van dit gedicht werd ik geïnspireerd door de autobiografie en documentaire van illusionist James Randi: "An Honest Liar" (een eerlijke leugenaar). In zijn tijd was hij de opvolger van boeienkoning Houdini. Op zijn 55e verdronk hij bijna bij een ontsnappingspoging uit een watertank, en stopte hij met zijn carrière als illusionist. Hij werd een gepassioneerd detective om bedriegers te ontmaskeren die zijn vakgebied een slechte naam gaven over de ruggen van zwakkere mensen.

Hoe De Regen het won van De Zon


Terwijl hij zijn overwinningstocht maakt wordt hij van alle kanten bejubeld. Langs de straten, op de terrassen en aan de stranden. Overal waar hij komt klinkt gejuich. Mensen kleden zich van blijdschap voor hem uit. Ze zwaaien met hun handdoeken, spuiten liters zonnebrandolie op in geurige fonteinen en tooien hun hoofden met feestelijke zonnebrillen.

Hij is De Zon en hij heeft de strijd gewonnen van De Regen. Met een zelfvoldane grijns komt hij aanrijden uit het zuiden voor een nieuwe ereronde. Hij kan er geen genoeg van krijgen. En zijn publiek ook niet. Hij houdt van zijn publiek en zijn publiek houdt van hem. Zo moet het voor altijd blijven.

Vanuit het oosten komt De Wijze Wind aangewaaid: "Zon, wat doe je?". "Ik? Ik vier mijn overwinning, Wind! Ik breng licht voor mijn zonen en dochters. Door mij zal het nooit meer donker zijn. Ik breng warmte. Door mij zal het nooit meer koud zijn. De bloemen richten zich op en openen hun bloemen voor mij. Ik breng leven, zodat er nooit meer dood zal zijn."

De Wind is even stil, zoals een wijze altijd eerst nadenkt voordat hij spreekt "...... O zeker, je hebt gewonnen. Je aanhangers zijn blij. En zonder jou bestaat er inderdaad geen leven. Maar heb je ook door dat dit niet zo kan blijven? Als je De Regen geen kans geeft om terug te keren, dan is het leven wat jij brengt weer snel voorbij. Want zonder regen kan het leven niet voortbestaan.