De Bomen door het Bosch

Als je aan de kalkoen vraagt wat er op het kerstmenu komt...


Het was elk jaar hetzelfde drama. Ze noemden het "The most wonderful time of the year", maar Kalkoen dacht daar anders over. Binnenkort zou de boer weer op de staldeur kloppen met die ene vraag: Wie van jullie komt er dit jaar op het kerstmenu?

Het Verborgen Cadeau van Rijkdom


Die avond kwamen alle raadgevers van het koninkrijk bijeen. De Grote Schepper kwam als laatste binnen en ging theatraal aan het hoofd de ronde tafel zitten. Hij nam meteen het woord: "Geachte Aanwezigen. Nu wij de mens geschapen hebben, wil ik hen een Cadeau Van Rijkdom geven. Het cadeau van besef dat ze hun eigen realiteit kunnen creeeren. Dat ze zelf kunnen kiezen hoe zij hun wereld beleven. Maar ze zijn er nog niet klaar voor, en daarom zoek ik een plaats om het te verbergen."

De Achttiende Kameel


De schemer valt in de Negev woestijn. Met de ondergaande zon sterven de geluiden van de dag en komt de nacht tot leven. Een koele bries streelt het Israëlische landschap en voert een walm van etherische olie met zich mee.

De omtrek wordt verlicht door een houtvuur. Silhouetten van drie druk gebarende mannen vormen een schril contrast tegen de rustige achtergrond van enkele bedoeïenententen in een groene oase. Boze stemmen. De waterpijp ligt binnen handbereik, maar er wordt deze nacht geen vrede gerookt.

Hoe de Vos de Weg niet Wist (omdat hij niet kon kiezen)


In zijn vaart botst hij tegen het Zwijn aan.
“Hé kijk uit waar je loopt!” gilt het Zwijn zoals alleen een zwijn dat kan.
“Ja sorry, ik ben te laat!” roept de Vos terug.
“Kalm aan… Je komt er heus wel” knort het Zwijn gehumeurd verder zijn weg.

In volle vaart rent de Vos verder. Maar waar is hij nu?

Dat bosje van zojuist, daar was hij eerder geweest. Hij had eronder gelegen om de Fazant te bespieden. Haar dijen zagen er vet en smakelijk uit. Maar ze had zijn geur geroken en sloeg voluit alarm. De hele omgeving had het gehoord en zijn kans op een goede maaltijd was verkeken.

En nu is hij verdwaald. Dit bos heeft hij nooit eerder bezocht. En de weg terug weet hij ook niet. Zijn vertrouwde territorium is gewoon… ver weg.

De deurbel ging...


De deurbel ging...

Ze had kinderen verwacht in hun angstaanjagendste Halloween-kostuum. Die in koor riepen: "Trick or Treat!".

Er was niemand.

Er stond alleen een oude lamp op de stoep. Hij had geen ogen, maar toch kreeg ze het gevoel dat hij haar fronsend aankeek: "Wrijf over mij..."

Ze deed het.

Elk Einde is een Nieuw Begin

Je was op weg naar je afspraak toen je stierf.

Het was niet spectaculair of bijzonder en je had het zelf niet eens door. Het was een snelle pijnloze dood. Je voelde een hartklopping, je haalde geschokt adem en je greep naar je borstkas. Dat was het. Je hart stopte gewoon. Je blies je laatste adem uit, je lichamelijke ogen vielen dicht, en je spirituele ogen gingen open.

En toen zag je mij.

"W... wat gebeurt er?" vroeg je aarzelend.

"O, je bent zojuist gestorven." zei ik. Er omheen draaien had geen zin.

"Ik... ben dood?" Je trok wit weg.

"Ja, maar dat geeft niet. Iedereen gaat dood." zei ik geruststellend.

"Maar... hoe...?"

"O gewoon, een normale hartstilstand. Het overkomt de besten. Je hebt geluk gehad. Je had een kwaal onder de leden en je zou snel aftakelen. Onomkeerbaar. Ze zouden je nog jaren in leven hebben gehouden. Als een kasplantje. Geloof me, je bent beter af zo."

"Oké..." Je schoot in de stress. "En mijn werk dan?! Ik heb nog zoveel te doen!".

"Dat gaat niet meer gebeuren. Maar maak je niet druk, dat zijn kleinigheden. Ze redden het wel zonder jou. Begraafplaatsen liggen vol met mensen die dachten dat ze onmisbaar waren. Uiteindelijk draait de wereld gewoon door."

"En mijn huis dan?! Mijn spullen!" klonk je nu in paniek.

"Sorry, maar die doen er nu niet meer toe. Ze vinden er wel een bestemming voor. Je denkt nu misschien dat dat een ramp is, maar wees gerust, je hebt ze niet meer nodig. Wat je nog wel hebt is veel waardevoller. En het is nodig om af en toe op te ruimen. Herfst en de winter maken ruimte voor nieuwe dingen."

Je keek om je heen "Waar zijn we? Is dit de hemel? De hel?!"

Hoe een Onverwachte Ontmoeting in een Katholieke Kerk met Belgisch Bier heel goed samen gaan

bij Belgisch Biercafé Olivier in Utrecht
Het begint als een gewoon gesprek en we hebben elkaar lang niet gezien. “Hé, hoe is het met jou?”. Automatisch zeg ik “Ja goed”. Van sommige mensen weet je dat ze meer willen weten dan dat. En inderdaad “Naar welke kerk ga jij tegenwoordig?”. Alsof het vanzelfsprekend is dat ik dat nog zou doen. Ik zeg “Ik ga niet meer naar een kerk. Al jaren niet. Maar ja, we hebben elkaar zo lang niet gezien”.

Een teleurgestelde blik “O... dus je gelooft niet meer in God?”. Het vraagteken aan het eind is een teleurstelling zonder veroordeling. En dat is goed. Ik reageer verrast terug “Huh? Hoezo denk je dat?”. Een pijnlijke blik “Nou, het is altijd jammer als mensen niet meer geloven dat God bestaat”. Ik zeg “Hooo eens even! Nu trek je conclusies over dingen die ik niet gezegd heb. Net als bij de McDonalds....”

3 tips Hoe je oud kunt worden



De laatste tijd hoor ik veel mensen over "oud worden" en wat ze dan allemaal gaan doen. Vaak zijn het fantastische toekomstplannen waarbij ik vraag "Waarom begin je daar vandaag niet mee? Je pensioen kan wachten".

En dan komen de excuses. Verplichtingen, deadlines, druk, druk, druk, geen tijd en geen geld. Het leven gaat vandaag over overleven, en in de toekomst wordt alles anders. Maar, "vandaag" is het enige wat je hebt... En als er "vandaag" niets veranderd, waarom zou "de toekomst" anders zijn zodra deze "vandaag" wordt?

Afijn, je snapt dat je dit soort gesprekken het beste kunt voeren in een donkerbruin café of bij een vuur in het bos. Daarbij, we moeten eerst maar eens oud zien te worden.